Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009

ΣΤΗΛΗ 2-8-09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,


Φριχτή ξεφτίλα. Από την μια, ζητάς πίσω τα κλεμμένα μάρμαρα, υποδυόμενος τον (ως δια μαγείας) ανανήψαντα αναξιοπαθούντα του Βρετανικού πολιτισμικού ιμπεριαλισμού, επιστρατεύοντας τον τσαμπουκά του ελληνάρα, που ξαφνικά σήκωσε κεφάλι επειδή απέκτησε λουσάτο Acropolis Mall, με δανεικά λεφτά και ενώ ο κόσμος ψοφάει της πείνας, εννοείται. Από την άλλη, και ταυτόχρονα, εσύ, ο κατά δήλωση ικανός και δίκαιος ιδιοκτήτης των μαρμάρων, τεμαχίζεις βάναυσα ένα σύγχρονο έργο τέχνης, που εκτίθεται στο Μουσείο που δηλώνεις ότι είναι ο ιδανικός τόπος φύλαξης της πολιτιστικής σου κληρονομιάς. Το σύγχρονο έργο τέχνης το πετσοκόβεις για τους ίδιους ακριβώς λόγους που σακάτεψες επί αιώνες την Ακρόπολη - επειδή η αλήθεια του παρελθόντος σου σε εκθέτει ως το χριστιανοφασιστικό καθήκι που κατάντησες να είσαι. Σήμερα, που επιτέλους κατάλαβες ότι οι πέτρες αυτές είναι μόνο για να τις θαυμάζεις, μεθοδεύεις την ελληνούλικη καλλιαρντοσύνη που νομοτελειακά πρέπει να εκφράσεις στο βίντεο Κώστα Γαβρά. Ασυνείδητος, όπως πάντα, σπας ένα κομμάτι από το ψηφιακό αέτωμα της σύγχρονης προμετωπίδας του Παρθενώνα, επειδή έτσι σου γουστάρει ρε αδερφέ, καυλώνεις να ακρωτηριάζεις την αλήθεια για να βολεύεσαι καλύτερα, εσύ και το ρασοφορεμένο σκυλολόι που στηρίζει την χούντα σου. Τι σε νοιάζει τώρα αν το βίντεο αυτό είναι γεννημένο από τα σπλάχνα και την ιστορία των ίδιων αυτών μαρμάρων, και άρα είναι μια συνέχεια της ίδιας της Ακρόπολης και της ιστορίας της, αυτά ενδιαφέρουν μόνο θεωρητικούς της τέχνης, διανοούμενους και άλλους ενοχλητικούς. Εσύ δεν θεωρείς βανδαλισμό την λογοκρισία στα έργα τέχνης, δεν αισθάνεσαι τίποτε όταν ακρωτηριάζεις ένα από αυτά επειδή δεν σε βολεύει, και έτσι επιδεικνύεις διεθνώς ότι δεν άλλαξες νοοτροπία ούτε κατά το ελάχιστο από την εποχή που ήσουν ένας θλιβερός βαλκάνιος που έσπαγε ιερά μάρμαρα και τα κονιορτοποιούσε, φτιάχνοντας από την σκόνη τους σοβάδες για χριστιανικά αποβλακωτήρια. Το ίδιο ακριβώς κάνεις και τώρα – συνθλίβεις την αλήθεια για να ικανοποιήσεις τις σκοταδιστικές εμμονές των ρασοφόρων μαφιόζων που σε στηρίζουν.

Παραμένεις λοιπόν, ένας εξαθλιωμένος σκλάβος, λαθραία και όχι επί της ουσίας απελευθερωμένος από τα Βρετανικά και Ρωσικά εμπορικά συμφέροντα, ακόμα ένας επαρχιώτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που παρήκμασε, όχι φυσικά επειδή εσύ επαναστάτησες εναντίον της, αλλά επειδή είχε ενοχλήσει άλλους, πολύ πιο δυνατούς από σένα. Κηδεία με ξένα κόλλυβα κάνεις δηλαδή και απολαμβάνεις ελευθερία δια της προσκολλήσεως. Τότε, επί της περίφημης επανάστασης σου, αυτή η νοοτροπία μπορεί και να ήταν επιβιωσιακά απαραίτητη. Σήμερα, είναι ένδειξη στασιμότητας, δηλαδή σήψης.

Ποια νοοτροπία; Η Ελληνούλικη νοοτροπία, που εσχάτως εκδηλώνει όλο και περισσότερες νοσηρές αντιδράσεις απέναντι στις όποιες αλλαγές. Ο ελληνούλης κάνει απέλπιδα προσπάθεια για να μείνει προσκολλημένος στο κληρονομικό στίγμα χριστιανοφασιστικής ανομίας που φέρνει σαν κακιά αρρώστια μέσα του. Αυτό το κουσούρι, απ ότι φαίνεται, είναι χειρότερο από ανίατο και χρόνιο. Πρόκειται για προσεκτικά καλλιεργημένη αναπηρία, μια στάση ζωής εν τάφω που συμφέρει τον κατ΄ επιλογή ανάπηρο ελληνούλη, αυτόν που έμαθε να τρέφεται από την πενιχρή ελεημοσύνη που του προσφέρει η κρατικά αναγνωρισμένη ανικανότητα του, σε αντάλλαγμα του κουνήματος μιας πλαστικής σημαίας.

Μην σας μπερδεύει το υποκοριστικό, δεν υπάρχει τίποτε το αθώο σε αυτή την ελληνούλικη νοοτροπία – μόνο μικροπρέπεια θα βρείτε στο ζαλισμένο από τζατζίκια, θυμιατά και χρέη κεφάλι του ελληνούλη. Του δουλοπρεπή ελληνούλη, που παθολογικά σκύβει το κεφάλι για να διατηρήσει κεκτημένη την κορυφή όποιου σκουπιδότοπου αναδίδει γνώριμες, αναγνωρίσιμες, οικείες μπόχες. Ο ελληνούλης αρέσκεται να καθηλώνεται πάνω σε τόνους από τοξικά κατάλοιπα, λατρεύοντας απόβλητα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος, κάποιος που ξέρει το συμφέρον του και θέλει να εξελιχθεί, θα πετούσε ξαλαφρωμένος, μπας και ανέβει ενεργειακά επίπεδα, απαλλαγμένος από όποια αταβιστικά εγγεγραμμένα καρφώνουν το είναι του στο ανύπαρκτο χτες.

Ο ελληνούλης όμως, σαν μανιακός και σαλεμένος υπερήλικας που είναι, συσσωρεύει κάθε είδους άχρηστο και ξεπερασμένο σύμπλεγμα στην όλο και πιο σκονισμένη αποθήκη του παραπαίοντος μυαλού του. Επιμένει να δείχνει έλλειψη σεβασμού σε πνευματικούς ανθρώπους όπως ο Κώστας Γαβράς, που κατά τα άλλα μας κάνει περήφανους όταν διακρίνεται διεθνώς για το σημαντικό κινηματογραφικό του έργο. Διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια και δείχνει τυφλή υποταγή σε παρακμασμένα και εγκληματικά ιερατεία. Αυθαιρετεί σε δημιουργίες που ανήκουν στο κοινό τους και όχι σε ασπόνδυλες κρατικές μηχανές εξισορρόπησης διεφθαρμένων συμφερόντων. Και, ακόμα χειρότερα, όλη αυτή η χυδαιότητα λειτουργεί σαν αποτελεσματική προπαγάνδα που αποσοβεί, με εύηχες συζητήσεις περί ελευθερίας της τέχνης, τα αγκομαχητά των προσφύγων που στοιβάζονται σε αμπάρια πλοίων και πούλμαν προς άγνωστες κατευθύνσεις, ένα ανθρωπιστικό έγκλημα που θα στιγματίζει την εθνική μας συνείδηση για δεκαετίες. Δεν αναφέρομαι καν στην εξαθλίωση του ίδιου του ελληνούλη, μιας και δεν νομίζω ότι χρειάζεται υποστηρικτές, ξέρει να εκβιάζει μια χαρά με την ψήφο του.

Την ίδια ελληνούλικη νοοτροπία μπορείτε να την δείτε να αστράφτει στα ποντικίσια μάτια και το ωχρό δέρμα του αιμοβόρου μικροαστού, εκείνου που διαμαρτύρεται για την διατάραξη της σάπιας ησυχίας του, σαν θυμωμένος αρουραίος που γρυλίζει υπερασπιζόμενος τα σκουπίδια που ροκανίζει. Είναι η ίδια νοοτροπία που σφετερίζεται αλλοτινά μεγαλεία και επικαλείται παλαιές δόξες, μεθώντας με ετεροχρονισμένες περηφάνιες τον βαθιά στερημένο από οποιαδήποτε σύγχρονη και έγκυρη ταυτότητα ελληνούλη. Είναι η νοοτροπία που του επιτρέπει να πιστεύει ότι έχει καταβολές από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη (άρα είναι ανωτάτου επιπέδου). Αυτή η πίστη, αντί για έναυσμα και έμπνευση, λειτουργεί σαν μαγικό άλλοθι και εξιλέωση για κάθε σύγχρονη ελληνούλικη χρεοκοπία, οπότε, σε κανέναν ελληνούλη δεν φαίνεται αντιφατικό το ότι εκείνος, ένας απόγονος μεγάλων φιλοσόφων και καλλιτεχνών, περνάει όλη την ζωή του χαζεύοντας την κυτταρίτιδα στα διπλοσάγονα των τηλε-κουράδων.

Για τον σημερινό ελληνούλη ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι σαν το μαραφέτι γυμναστικής που αγόρασε δια τηλε-λοβοτομής και πίστωσης, πανάκριβο κάποτε, καλόγερος σήμερα, ένας σκελετός κρυμμένος στα μουσεία επειδή δεν αντέχουμε να μας περιγελά κατάμουτρα ως σημείο σύγκρισης και σύμβολο ανικανότητας βελτίωσης. Από τα κάθε είδους κουρέλια που κρέμονται σήμερα πάνω στον παροπλισμένο αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, το πιο περίοπτο και ξεσκισμένο είναι η αξιοπρέπεια του ιδιοκτήτη του. Στους Ολυμπιακούς του 2004 πιστέψαμε ότι είμαστε ικανοί να αναπτύξουμε ταχύτητα απόδρασης από την απεχθή μας μετριότητα, ασκώντας το πνεύμα μας πάνω στο θαυμαστό συνειδησιακό μηχανισμό που αποτελεί η κληρονομιά μας. Σήμερα, φαίνεται ότι αυτή η προοπτική δεν στάθηκε τόσο σαγηνευτική ώστε να σηκωθούμε από τον εθνικό μας καναπέ, και να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία υπέρ μας - ίσως επειδή είχε το Ρετιρέ σε επανάληψη και δεν προφταίναμε.

Οι ελληνούληδες δεν αντιδρούν πια, σε τίποτε από όλα αυτά, πόσο μάλλον στην λογοκρισία. Μοιάζουν αλληλο-υπνωτισμένοι από την αποχρωματισμένη μετριότητα που γεννάει το σύστημα αξιών τους. Αυτό είναι βασισμένο στην λυκοφιλία, στην παραδουλεία, στην ρουφιανιά, στην εμπάθεια, και εν τέλει, στην συνταραχτική αγραμματοσύνη του ελληνούλη. Αυτού του είδους η λεπτεπίλεπτα καλλιεργημένη βλακεία είναι η κυρίως υπεύθυνη για την πρωτοφανή ελληνούλικη κατάπτωση, ελάχιστο δείγμα της οποίας είναι η λογοκρισία του βίντεο του Κώστα Γαβρά. Η επίκτητη ηλιθιότητα, αφού έχει αχρηστεύσει κάθε ικανότητα για αυτοπροσδιορισμό και αυτοκίνηση, οδηγεί τους ελληνούληδες στο να ξεχνούν το διαρκές έγκλημα που τελείται εις βάρος τους, καθώς υποχρεώνονται να ξεπουλήσουν την ιστορία τους και την συνείδηση τους για ακόμα μια φορά, για ακόμα ένα ξεροκόμματο.

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009

26-07-2009

Αγαπητό μου τρομολόγιο,



Η συνεχής κατρακύλα της Ελληνικής αριστεράς είναι ίσως ο βασικότερος παράγοντας για τον όλο και σκοτεινότερο φασισμό που σκεπάζει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της χώρας αυτής. Η ανυπαρξία δυναμικής και έγκυρης αριστεράς ενισχύει τις πρακτικές της ακροδεξιάς χούντας, αυτής που υφιστάμεθα όλοι, και ας επιλέγουν οι περισσότεροι να παριστάνουν τους ανέμελους και ωραίους ενώ οι λέξεις «επιχείρηση σκούπα», «στρατόπεδο συγκέντρωσης», «χρυσαυγίτης», «ατζέντα Καρατζαφέρη» και άλλα όμορφα έχουν μπει προ πολλού στην καθομιλουμένη.



Πολύ περισσότερο από την ανεργία, την φτώχεια, την κοινωνική ανισορροπία και τα σκάνδαλα, η έλλειψη κάθε νεύρου και σοβαρής πολιτικής από την οποιαδήποτε Ελληνική αριστερά είναι υπεύθυνη για δεκάδες παραμέτρους που μας οδήγησαν στην κατάντια αυτή. Δεν ξέρω αν μόνο εγώ ενοχλούμαι, αλλά η Ελλάδα πλέον ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας, ή ακόμα χειρότερα υπακούοντας, τις δημαγωγικές και επικίνδυνες ιδεοληψίες του Καρατζαφύρερ και των μαύρο-t-shirt-άδων ανεγκέφαλων που τον ακολουθούν. Όταν λέω η Ελλάδα, δεν μιλάω αποκλειστικά για την αρχομανή και υποκύπτουσα σε εκβιασμούς «κυβέρνηση» της Νέας Δημοκρατίας, που αντί να προκηρύξει εκλογές και να τα μαζεύει το συντομότερο, προτιμάει να κλωσάει το αυγό του φιδιού προκειμένου να κερδίσει χρόνο και να καβατζάρει ποιος ξέρει πόσες ακόμα μίζες και κομπίνες. Δεν είναι τόσο αυτοί που καλλιεργούν, στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας, τις παρανοϊκές και δηλητηριώδεις ρίζες του νέο-ελληνικού ναζισμού, αλλά η απουσία ή ακόμα χειρότερα η άνευρη και διασπασμένη παρουσία της όποιας αριστεράς υπάρχει σε αυτή τη χώρα.



Εννοείται ότι η έννοια της Ελληνικής αριστεράς ούτε κατά διάνοια δεν συμπεριλαμβάνει το Πασόκ, που επίσης θα έκανε τεράστιο καλό στην χώρα αν και αυτό μάζευε τα μπογαλάκια του, ως κόμμα και ως κοινωνική νοοτροπία, και μας άδειαζε την γωνιά, μιας και, ε ναι, ας ειπωθεί, ο ιστορικός ρόλος του έχει παρέλθει προ καιρού. Μόνο οι ίδιοι φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται το βεβαρυμμένο τους ιστορικό και επιμένουν να διδάσκουν περί σοσιαλισμού από τις κορυφές των παράνομα κεκτημένων δισεκατομμυρίων τους. Το συντομότερο που θα ξεμπερδεύουμε με την αδιεξοδική καπηλεία που επιμένει να ασκεί η γερασμένη σκιά του Πασόκ στον κέντρο-αριστερό χώρο, το γρηγορότερο και θα απελευθερωθούν προς δημιουργικότερες κατευθύνσεις οι όποιες ανανεωτικές δυνάμεις μπορεί να κρύβονται κάτω από τον εντελώς απαξιωμένο πλέον πράσινο του ήλιο. Κύριε Παπανδρέου, στην συνείδηση του Έλληνα αριστερού, η έννοια Πασόκ σημαίνει λιγδιασμένα λίφτινγκ στην Ψαρού και φλώρο-ζεϊμπεκιές σε βλαχομίνιμαλ βίλλες Βουπού, ουδεμία σημειολογική σχέση με ανανεωτική κοινωνική δύναμη δεν έχει το κόμμα που ηγείστε, έλεος πια, μας τα πρήξατε.



Ποιο είναι λοιπόν το μοναδικό καταφύγιο της Ελληνικής αριστερής ιδεολογίας; Κάτι εσωστρεφή, μειοψηφικά κόμματα, εκ των οποίων το ένα μάλιστα αρνείται τον χαρακτηρισμό του κόμματος και επιμένει να ακκίζεται πίσω από τον μυστηριώδη χαρακτηρισμό του ιδιότυπου πολιτικού σχηματισμού, με πολλαπλές εκφάνσεις και συνιστώσες, όλες τους μοναδικές περιπτώσεις αυτισμού. Και τα δύο αυτά φαινόμενα, το ΚΚΕ και ο Σύριζα, αποτελούν ακίνητους και εύκολους στόχους για οποιονδήποτε έχει το παραμικρό πολιτικό τσαγανό, έστω και δημαγωγικό ή ευκαιριακό.



Αντιλαμβάνομαι ότι έχει μεγάλο παρελθόν η ιστορία των συγκεκριμένων χώρων, και εννοείται ότι καταλαβαίνω ότι αξίζει τιμή στην ιστορία αυτή. Πιστεύω όμως ότι οι καιροί απαιτούν έναν άλλου είδους σεβασμό προς την ιστορία, μια εκμετάλλευση των διδαγμάτων της, ένα πρακτικό και όχι θεωρητικό ή ναρκισσιστικό φόρο τιμής απέναντι στα όσα μας έχει μάθει το παρελθόν, όχι μόνο οι κατακτήσεις του, αλλά κυρίως οι ήττες του. Αυτού του είδους ο σεβασμός πρέπει να εμπνέει το καθήκον, που δεν μπορεί παρά να είναι η απαίτηση άμεσης δράσης απέναντι στο δυσοίωνο παρόν που διαμορφώνεται από την τραγική επάνοδο της ακροδεξιάς και άλλων ακραίων στοιχείων στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος που βαριέμαι αφόρητα να ανατρέχω στην εσωστρεφή και περίπλοκη ιστορία της Ελληνικής αριστεράς. Λυπάμαι, αλλά σε οποιονδήποτε κάτω των 40, όλα αυτά ακούγονται σαν αφόρητα βαλκάνια μοιρολόγια, ετεροχρονισμένα παρελθόντα που αντί να μας προφυλάσσουν από την επανάληψη των ιστορικών λαθών, αντίθετα, μοιάζουν απλά να μας προειδοποιούν για τις επερχόμενες κακοτοπιές. Λες και τα αδιέξοδα του παρελθόντος ήταν απλά μια διαδικασία σηματοδότησης του δρόμου προς την αναπόφευκτη κόλαση.



Ίσως η εσωκομματική ανακύκλωση κύρους, το νοσταλγικό γλάρωμα που επιφέρουν οι ένδοξες θύμησες, και η συγκίνηση της στρατευμένης ιδεολογίας, να έχει κάποιο νόημα για όσους έχουν γαλουχηθεί με τους ξινισμένους φραπέδες και την ατελείωτη σεχταριστική μπουρδολογία της αριστερής κομματικής μηχανής. Οι υπόλοιποι, τι να κάνουμε, δεν θητεύσαμε Κνίτες, ούτε ο παππούς μας πρωτοστάτησε στην όποια Αντίσταση θα έπρεπε να έχει συμμετάσχει, προκειμένου να απολαμβάνουμε τα ένσημα του επίσημου Έλληνα αριστερού. Άρα, η αριστερή ανασκόπηση και ενδοσκόπηση, δεν μας συγκινεί καθόλου. Όμως, προσωπικά τουλάχιστον, και μαζί μου υποθέτω πολλοί άλλοι, αρνούμαι να χαρακτηριστώ αντιδραστικός και τσιράκι του νεοφιλελευθερισμού επειδή δεν βρίσκω ιδεολογική στέγη και ελπίδα στα υπάρχοντα και επικρατέστερα αριστερά πολιτικά ιδρύματα. Δεν με χωράει ο τραγικά ιδρυματοποιημένος σχηματισμός του γραφικού, και όχι μόνο κατά Πάγκαλο, ΚΚΕ, του οποίου το όποιο ένδοξο παρελθόν μοιάζει όλο και πιο αποκομμένο από τις σημερινές πολιτικές πολυπλοκότητες. Ακόμα πιο ξένος αισθάνομαι μπροστά στο άλλο, ακατανόητο για μένα, κοινωνικό-κομματικό μόρφωμα, που αυτοαποκαλείται, προς αμηχανία όλων μας, Σύριζα (γιατί όχι παρά τρίχα;).



Θεωρώ αμφότερους αυτούς τους πόλους πηγές αφερέγγυας και στείρας κοινωνικοφανούς αντίδρασης, βιομηχανίες ασυνάρτητης πολιτικής μπουρδολογίας, παραδείγματα προς αποφυγή μόνο και μόνο λόγω της έλλειψης εφαρμόσιμου πολιτικού σχεδιασμού εκ μέρους τους. Εν τέλει, εξίσου ασυγχώρητα και οι δύο σχηματισμοί, αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις μνημειακά αποτυχημένης επικοινωνιακής πολιτικής, σε μια εποχή που και ένα μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ότι ζούμε σε έναν κόσμο που διοικείται εν πολλοίς από τα Μέσα Μαζικής Λοβοτομής. Μαρξιστικές συντομογραφίες και Λενινιστικές υπεραπλουστεύσεις από την μια, παρακμιακά και ατέρμονα παιχνίδια σαλονιού με θέμα την εσωκομματική φαγούρα περί ταυτότητας εκ μέρους των Συνασπισμένων, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, και έχω πατήσει τα 40 προ πολλού. Είναι εικόνα αυτή που ταιριάζει σε ικανό και σύγχρονο πολιτικό χώρο;



Αρνούμαι να κριθώ ένοχος τσουβαλιάσματος και ισοπέδωσης των ετερόκλητων δυναμικών και συνιστωσών της Ελληνικής αριστεράς. Καταγγέλλω την λύσσα με την οποία κάθε μια από αυτές τις ετερόκλητες παραφυάδες διεκδικεί την αυθεντικότητα του δημοκρατικού και φιλολαϊκού μηνύματος αποκλειστικά για τον εαυτό της. Αποδοκιμάζω τον ζήλο αυτόν συγκρίνοντας τον με την αυταρέσκεια που επιδεικνύει ο οποιοσδήποτε δεξιός διεκδικεί για τον εαυτό του τον αποκλειστικό τίτλο του πατριώτη.



Όχι αγαπητοί, δεν είμαι εγώ, ούτε η λογική μου, ούτε καν η έλλειψη λογικής μου, αλλά είναι η ακραία ιστορική στιγμή που ισοπεδώνει τα πάντα. Εξηγούμαι: κατ’ εμέ, η αριστερά στην Ελλάδα οφείλει επιτέλους να αναλάβει την μια και μοναδική ευθύνη που της αναλογεί αυτή την στιγμή: να συσπειρώσει γύρω από έναν ικανό και έγκυρο πολιτικό σχηματισμό οποιονδήποτε Έλληνα θέλει να ζει σε ένα ευνομούμενο, δημοκρατικό καθεστώς, οι αρχές του οποίου θα είναι βασισμένες γύρω από τα δικαιώματα του ανθρώπου σε ατομικό και όχι ομαδοποιημένο επίπεδο. Αυτή η ιδεολογική λεπτομέρεια, η πρωτεύουσα σημασία της ελευθερίας και αξιοπρέπειας του ατόμου εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν αντιπαραθέσεις μεταξύ απρόσωπων ομάδων, είναι και η ειδοποιός, απελευθερωτική διαφορά της σύγχρονης, υγιούς αριστεράς από τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς.

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009

12-07-2009

Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Έχω μόλις επιστρέψει από ένα υπέροχο τριήμερο στην Ύδρα, όπου έκανα ωραίες γάμπες ανεβοκατεβαίνοντας τις όχι και τόσο αγαπημένες σκάλες του νησιού. Ακολουθούσα την μεγαλοφυΐα του καλλιτέχνη και επιμελητή Δημήτρη Αντωνίτση, ο οποίος γέμισε το νησί με σημαντικότατα έργα σύγχρονης τέχνης, για να γιορτάσει τα 10 χρόνια του εκπληκτικού Hydra School Project. Από τα σουβλατζίδικα μέχρι τα κομμωτήρια, με επίκεντρο το σχολείο του νησιού, παντού, βλέπεις εκπληκτικά έργα, που θα έπρεπε να κάνεις τον γύρο του κόσμου και να πληρώσεις ένα κάρο ευρώ για να δεις από κοντά, αν φυσικά είχες προσωπικές σχέσεις με κορυφαίους συλλέκτες, μιας και η έκθεση είναι γεμάτη από σπάνια, εκλεκτά αριστουργήματα που παραμένουν, λόγω της επικαιρότητας τους, σε ιδιωτικές συλλογές. Από εκεί, και για χάρη όλων μας, ο γλυκύτατος Δημήτρης έχει μαζέψει
ότι μπορεί να σου κάψει το μυαλό, εκτοξεύοντας εικόνες, σκέψεις και σχήματα, σε ένα ανεπανάληπτο ανακάτεμα καθημερινότητας και ποίησης. Μην το χάσετε, αν σας δοθεί η ευκαιρία.

Κατά την επιστροφή μου, και αφού έχω συνηθίσει την μπόχα, την υγρασία και τον καύσωνα της Αθήνας, περπατάω ανάμεσα στα όλο και περισσότερα στρώματα των αστέγων. Αυτά ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιά του κέντρου. Όχι, σκατοκέφαλοι ελληνούληδες χιτλερίσκοι και λοιποί όψιμοι τραμπούκοι, δεν είναι όλοι μετανάστες οι καταληψίες των τόσο Αρείων πεζοδρομίων σας. Πάρα πολλοί είναι ελληνούληδες σαν και σας, μόνο που να, είναι θύματα της Κρίσης που πιστέψατε μετά χαράς, πηγμένοι στην προπαγάνδα της βρομο-TV που τόσο επιμένετε να αγαπάτε. Αυτή η εντελώς φαντασιακή κατασκευή, που βάφτισαν κρίση για να σας τρομάξουν, ενώ απλά πρόκειται περί προσχεδιασμένων μέτρων καταστολής και άσκησης προσοδοφόρας πίεσης του κοινωνικού ιστού, είναι μια συνομωσία που σχεδιάστηκε μεταξύ τραπεζών και ξεφτιλισμένης χούντας. Εκτός από τους αστέγους, είναι αυτή η ίδια κρίση που σας έκανε να κατεβάσετε τα βρακιά σας τόσο πειθήνια απέναντι στην εξουσία, και τόσο, μα τόσο, χαμηλά, μέχρι που φάνηκε η σβάστικα που έχετε τατουάζ στο κωλομέρι, η σφραγίδα γνήσιου ναζί που κάνατε για να τσεπώνετε τα ελάχιστα ευρουλάκια που σας αναλογούν από το σύστημα που υπηρετείτε. Α, ξέχασα και τον τίτλο του ψηφοφόρου, που τόσο συγκινητικά υπερασπίζεστε, αυτός υπό μορφής κυτταρίτιδας, στα ίδια ξεβράκωτα κωλομέρια, συσσωρευμένο δημοκρατικό λίπος που αλλοιώνει το περίγραμμα του αγκυλωτού σταυρού, προσομοιάζοντας το με βλογιοκομμένο μαίανδρο, από αυτούς που τόσο σας συγκινούν καθώς εκτίθενται κομψά στο μοντέρνο πλην χουντικό μουσείο της αρχαίας πλην εξίσου χουντικής Ακρόπολης.

Στα πεζοδρόμια και πάλι. Να, το ζευγάρι τοξικομανών, ηλικιωμένοι και αποστεωμένοι από την αρρώστια που κυλάει στις φλέβες τους. Μιλάνε στο κινητό, προφανώς ψάχνουνε το φάρμακο που θα τους επιτρέψει να κοιμηθούν, ειρηνικά, αγγαλιά με τις κατσαρίδες και τα αδέσποτα της πλατείας. Για δες και αυτό τον κύριο, μεσήλικας, αξιοπρεπής φαίνεται, χτενισμένος, καθαρός, ψυχικά υγιής, στρώνει ένα sleeping bag με την φροντίδα που θα έδειχνε αν περνούσε επιθεώρηση να τον ελέγξει. Ποιος ξέρει σε ποια επιχείρηση δούλευε, για ποιόν κατασκευασμένο λόγο του είπαν να πάει να ψοφήσει, δίπλα στο ψιλικατζίδικο όπου αγοράζω τα φτηνά μου τσιγάρα, αυτά που καπνίζω έξω από τις πίστες των δεξιώσεων, κυνηγημένος από τις αντικαπνιστικές μαινάδες, παρέα με την εικαστική ελίτ, καθώς αυτή αλληλοαυνανίζεται μεταξύ τρισεκατομυριούχων που βαριούνται και πληρώνουν για την πανάκριβη αλλά προσοδοφόρα τρέλα των καλλιτεχνών (ο εαυτός μου είναι ο χειρότερος ξεφτίλας όλων, σίγουρα, μιας και έχω κάνει μπαϊράκι μου την άναρχο-επαναστατική μπαρούφα, αλλά δεν έχω πρόβλημα και να αναπτύσσω θεωρίες περί εξπρεσιονισμού και Bob Wilson σε πολυτελείς βεράντες, μεταξύ μεταλλικού νερού και κωλοπαιδισμού πολυτελείας. Τουλάχιστον οι άλλοι δηλώνουν και λειτουργούν ως καριερίστες, και χαίρονται που κάποιος άλλος έχει αναλάβει την αντιδραστική σκυτάλη, μιας και κοστίζει η άτιμη.)

Αισθανόμενος απελπισία, μιας και δεν έχω καμία δύναμη να βοηθήσω κανέναν. Αναλώνομαι καταγγέλλοντας ένα σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για ακροδεξιές συμμορίες, υπέρ-οργανωμένους απατεώνες, αδίστακτες πουτάνες, ψυχοπαθείς και μαφιόζους. Όλα μοιάζουν να εξυπηρετούν αποκλειστικά όποιον μιλάει ευγενικά για αυτά τα αγριεμένα κοπάδια, ή απλά παραληρεί περί συνταγών για γάβρο φραπέ, που έχει και αντιοξειδωτικά, διάλλειμα για διαφημίσεις.

Αργότερα το βράδυ, στις πολιτικές εκπομπές διασποράς μίσους, αναταραχής, και χουντικής προπαγάνδας ακούω, καθόλου εμβρόντητος, τις γνώριμες πλέον νέο-ναζιστικές κορώνες, από κάθε εκπρόσωπο της εξουσίας, είτε των Μέσων Μαζικής Λοβοτομής, είτε της πολιτικής χούντας που έχει σαπίσει τα ίδια τα κόκαλα της χώρας με την ραδιενεργή της σαπίλα. Μιλάνε για ανθρώπους, αποδίδοντας τους ετικέτες, μετανάστης, λαθρομετανάστης, πρόσφυγας, οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα όλο και απειλητικότερο «εμείς οι Έλληνες» που εκπροσωπούν εκείνοι με όλο και περισσότερη αυθαιρεσία.

Θεωρούν δεδομένες τις φυλακίσεις ανθρώπων, χωρίς την απαγγελία καμίας καταγγελίας, απλά αποθηκευμένη για μελλοντική χρήση στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούν Κέντρα Υποδοχής οι άνωθι προαναφερθέντες πορδοβούβαλοι και κυνηγοί κεφαλών.

Παράλληλα, λεζάντες γραμμένες από εξουσιομανή πλην αόρατα χεράκια, διατυμπανίζουν τίτλους, θέσεις και προνόμια των παρευρισκομένων, λες και η περίοπτη τους θέση δεν αποτελεί απλή απόδειξη της συνέργειας των περισσοτέρων με την δολοφονική χούντα που υφιστάμεθα, όλοι μας, έλληνες και μετανάστες πάσης φύσης και λεκτικού περιτυλίγματος. Αν δεν μας μαστιγώνουν με τα γαλόνια των συζητητών τότε δραματοποιούν υστερικά τα υπό συζήτηση θέματα, με τίτλους όπως «Λέπρα παθαίνει όποιο παιδί αγγίξει έστω και delivery που θα του φέρει ο παράνομος βρομιάρης ξένος, σιχαμένος, ουστ από εδώ, να φύγετε να πάτε αλλού» - τέτοια γράφουν, αν δεν κάνω λάθος.

Οι λεκτικοί σιδηρόδρομοι της αρχομανίας, της απέχθειας και της τρομολαγνείας σέρνονται σαν ψηφιακά τρένα προς άγνωστα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι τροχιές τους περνάνε κάτω από τα γλοιώδη, μιαρά άνθρωπο-σκατάκια, ενώ αυτά τσακώνονται για το ποιος είναι ο περισσότερο απάνθρωπος. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός μιας και η ναζιστική τους παρεούλα συμπεριλαμβάνει πολλά από τα άνθη του ελληνούλικου φασισμού. Εννοείται ότι τηρούνται οι δραματικές ισορροπίες, μιας και ανάμεσα στα Υπερκαθίκια είναι στριμωγμένοι και κάποιοι, δακτυλοδεικτούμενοι νοητά, υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Αυτοί είναι σαφώς αποκαμωμένοι από την διανοητική βία που ασκείται με ξέφρενη ξετσιπωσιά από τους ανενόχλητους φασίστες. Οι αρχομανείς παράφρονες σαδιστές είναι ντυμένοι με την σύγχρονη εκδοχή της στολής των SS, τα περισσευούμενα κιλά τους στριμωγμένα, ξεχειλίζουν από τα ακριβής ετικέτας και φτηνής αισθητικής κοστούμια/στολές μαφιόζων, αυτά που τόσο αγαπάνε, συνδυασμένα πάντα με τις πανάκριβες, εμετικές τους γραβάτες. Φαντάζομαι τα κρινοδάχτυλα της βαριά ψυχασθενούς συζύγου τους καθώς σφίγγουν τον κόμπο του φασιστο-αντρούλη που τους πληρώνει τις πιστωτικές και ανατριχιάζω. Από άποψης μακιγιάζ οι ελληνούληδες ναζί είναι κομψοί όσο οποιαδήποτε κούκλα βιτρίνας, καθώς οι ροδακινί αποχρώσεις τους παραμένουν ανέπαφες, απόδειξη ότι τα πανάκριβα και ενεργοβόρα κλιματιστικά των στούντιο σε απαλλάσσουν από το πρόβλημα του ιδρώτα, αλλά και απολυμαίνουν την ατμόσφαιρα για να μην αυτοδηλητηριαστείς από τα τοξικά σου χνώτα. Επίσης στάζουν στον δρόμο και έτσι μπορούν να κάνουν μπάνιο ή να πιούν νερό οι άστεγοι.

Για να επιστρέψω στο θέμα των δραματικών ισορροπιών, ας σημειώσω ότι κάπου στο πάνελ αυτής της ελληνούλικης κόλασης υπάρχει φυτεμένη και μια έγχρωμη γλάστρα, δηλαδή κάποιος του οποίου το χρώμα διαφέρει αρκετά ώστε να θεωρηθεί ξένος. Λίγο παραπέρα, ένας δύστυχος εκπρόσωπος κάποιας μη-κυβερνητικής οργάνωσης κατηγορείται ότι έδωσε μπουκάλια με νερό σε μετανάστες, ενώ έπρεπε να τους αφήσει να πεθάνουν της δίψας, υποθέτω. Μάταια προσπαθεί να ακουστεί η οποιαδήποτε ψύχραιμη και πολιτισμένη άποψη. Φευ, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από το να γλύψει την εκάστοτε εξουσία που τον ταΐζει. Έτσι, η οποιαδήποτε άποψη πέραν του «φυλακίστε τους ξένους βρομιάρηδες» αντιμετωπίζεται και ακυρώνεται δια της παντελούς αδιαφορίας. Αν δεν πετύχει η απαθής σιωπή, που ενίοτε διακόπτεται από λυρικές, μελαγχολικές διαφημίσεις για τράπεζες, τότε υπάρχει πάντα η κλασσική λύση, αυτή της απλής διακοπής της ομιλίας του οποιουδήποτε «ενοχλητικού», μιας και οι εθνικόφρονες σκατομαλάκες ενοχλούνται και διακόπτουν από το οτιδήποτε μη-φασιστικό ακούσουν, τι νευρασθενικές που είναι, τα χρυσά μου. Ανέκαθεν η αγένεια των δεξιών ήταν τέτοια που δεν θα την συναντούσες ούτε από το πιο τρελαμένο και άστεγο πρεζόνι. Ο τραμπουκισμός πάσης φύσης, λεκτικός ή σωματικός, είναι το μοναδικό όπλο για τα φασιστοκαθίκια που υποδύονται τους βουλευτές και τους σωτήρες του μικροαστού ψυχασθενή ψηφοφόρου τους. Δεν έχουν κανέναν άλλον τρόπο να διεκδικήσουν την εξουσία πέρα από το να γίνονται οι ηθικοί αυτουργοί μελλοντικών δολοφονιών, γενοκτονιών και γενικότερης μισανθρωπίας. Φτύστε τους κατάμουτρα όπου και αν τους συναντάτε. Ακόμα και στις διακοπές.

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

5 - 7 - 09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,


Κρίση στα Μέσα Μαζικής Λοβοτομής – αυτό είναι το μοντέλο που φοριέται πολύ αυτή την εβδομάδα, λανσαρισμένο από τα ίδια τα Μ.Μ.Λ. Το βλέπεις, περίοπτα τοποθετημένο στις τηλε-βιτρίνες τους, σε μορφή συζητήσεων, άρθρων και πάνελ, σε αυτές τις ίδιες σκονισμένες και θλιβερές προθήκες που την προηγούμενη εβδομάδα λάνσαραν κεφάλια μεταναστών επί πινακίου. Ίχνος από τον οίκτο που αποζητούν για τον εαυτό τους όμως δεν είχαν δείξει οι δημοσιορουφιάνοι για τους κακομοίρηδες τους μετανάστες, αυτούς τους κολασμένους που η ζωή τους ξέβρασε στις αφιλόξενες ακτές των Ελληνούληδων μικροαστών, δηλαδή σε ακόμα χειρότερη κόλαση από την όποια δυστυχία προσπαθούν να ξεφύγουν. Οι στυλιζαρισμένες ομφαλοσκοπήσεις όμως, από τα «παραδοσιακά» Μ.Μ.Λ., περί της κρίσης που τα απειλεί, με αφορμή το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, είναι ελαφρώς, έως και τελείως, πασέ, εδώ και καιρό. Ανήθικη είναι και η εκμετάλλευση της δυστυχίας των ανέργων που προκάλεσε η απόφαση της ιδιοκτησίας να κλείσει τον τίτλο, μιας και οι πρώην εργαζόμενοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανθρώπινη ασπίδα. Με την θυματοποίηση και την αγιοποίηση τους σε πρώτο πλάνο, αποκρύπτεται η αλήθεια – η κοινωνική θέση των χαμηλόμισθων δημοσιορουφιάνων δεν απέχει και τόσο πολύ από εκείνη των εργατών που διαμαρτύρονται έξω από οποιαδήποτε νεοπτωχεύσασα βιομηχανία. Είναι αναλώσιμοι εργάτες, ανειδίκευτοι ως επί το πλείστον, μιας και τα ελληνούλικα Μ.Μ.Ε., εδώ και αρκετές δεκαετίες συνειδητά προσλαμβάνουν άτομα με κριτήριο τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή όσον αφορά το IQ, τον χαρακτήρα, την παιδεία, το βιογραφικό κ.ο.κ. Αν είσαι σκουπίδι, από οποιαδήποτε άποψη, είναι προσόν, όχι ελάττωμα σε ένα βόθρο όπου ακόμα και μια απλή κουράδα αισθάνεται ποιοτική απλά επειδή είναι ευκολότερα ανακυκλώσιμη από τα τοξικά απόβλητα που αποτελούν το γενικότερο mediaκό οικοσύστημα. Αυτό γίνεται επειδή είναι απείρως πιο εύκολα διαχειρίσιμοι και εκβιάσιμοι όσοι έχουν ανάγκες, εκείνοι που άγονται και φέρονται από τις γνώριμες μωροφιλοδοξίες του απελπισμένου κοινωνικού αναρριχητή, ή αυτοί που απλά στερούνται βασικών προσόντων που θα τους επέτρεπε να εργαστούν σε κάποια απαιτητική, δηλαδή σοβαρή δουλειά.
Τα Μ.Μ.Λ. είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Ο σκοπός τους είναι παρασιτικός και εκβιαστικός σε σχέση με την εξουσία, ενώ απέναντι στο κοινό τους δεν αισθάνονται την παραμικρή ευθύνη. Οι ιδιοκτήτες τους είναι επιρρεπείς στην κανιβαλιστική ηθική που διέπει όλες τις καταρρέουσες αγορές του ταχύτατα παρακμάζοντος καπιταλισμού. Επίσης, με το ρίσκο να κατηγορηθώ για μικροπρέπεια και μνησικακία, θυμάμαι ότι οι δημοσιορουφιάνοι, που σήμερα κλαίγονται για τους αίφνης άνεργους συνάδελφους τους, δεν έδιναν και τόσο μεγάλη σημασία όταν άκουγαν ότι απολύθηκαν στα καλά του καθουμένου οι εργαζόμενοι του εργοστασίου της Μίζενς, που έκλεισε στην Θεσσαλονίκη όταν άρχισε να ξεσπάει το σκάνδαλο. Ένα πεντάλεπτο ρεπορτάζ είχαν αφιερώσει τότε, το πολύ, αν θυμάμαι καλά, όπως και σε κάθε άλλη μαζική απόλυση και κινητοποίηση εργαζομένων σε οποιοδήποτε εργοστάσιο ή βιομηχανία βάζει λουκέτο.

Κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί για τις άκομψες και εντελώς ιδιοτελείς γραμμές που διαγράφει η θεματολογία της κρίσης στα Μ.Μ.Ε., όσο και αν τα χρυσά παιδιά τους χτυπιούνται, ό, τι απόχρωση και αν πάρει η γραβάτα που εμφανώς τους πνίγει όλο και περισσότερο. Όλοι ξέρουμε άλλωστε τι κρύβουν αυτές οι μεμψιμοιρίες των Μ.Μ.Λ. και των μεγαλοστελεχών τους, τίποτε πιο ενδιαφέρον από συμφεροντολογική ανησυχία για τον περιορισμό της εξουσίας τους. Κοντολογίς, χεστήκαμε για το προβληματάκι τους, που αργά το καταλάβανε, μιας και η διάβρωση των θεμελίων έχει αρχίσει από καιρό, οπότε η αυτολύπηση είναι κατόπιν εορτής και εντελώς μάταιη, αν όχι σαδιστική απόλαυση για όποιον τους μισεί, και δεν είναι λίγοι αυτοί.

Επιμένω ότι δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζει κανέναν ότι, τα παραδοσιακά ελληνούλικα Μ.Μ.Λ μόλις τώρα άρχισαν να αναλογίζονται την συντριβή τους. Καθόλου άξια απορίας δεν είναι η καθυστέρηση αυτής της ανησυχίας, αφού η μούχλα, η απουσία φαντασίας και η έλλειψη οποιασδήποτε επαφής με την πραγματικότητα είναι το σύνηθες καθεστώς για τα παραδοσιακά Ελληνούλικα Μέσα Μαζικής Λοβοτομής. Προσωπικά, θεωρώ σύμπτωμα πολύ φινετσάτης ειρωνείας το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι δεινόσαυροι πέφτουν θύματα της ίδιας τους της γεροντικής άνοιας, μετά από τόσα και τόσα χρόνια που έχουν διαπρέψει στην συντήρηση και την ενθάρρυνση των πλέον λιμναζόντων και όζουσων καταστάσεων.

Τι σημαίνει όμως παραδοσιακά Μ.Μ.Λ; Αν έχω καταλάβει καλά, αυτά, τουλάχιστον στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνουν οποιοδήποτε μέσο συντελεί σε κάποιου είδους καταστροφή. Πολιτισμική καταστροφή, δια της υποστήριξης της Δικτατορίας της Ηλιθιότητας, οικολογική καταστροφή, με την αλόγιστη χρήση χαρτιού για την εκτύπωση ατέρμονων στρεμμάτων παντελώς άχρηστης πληροφορίας και ανέγκυρης γνώμης, κοινωνική καταστροφή όπως η διαφθορά και ο εκβιασμός πολιτικών, η πάσης φύσης προπαγάνδα και δημαγωγία προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα – ναι, η καταστροφή είναι ο κοινός παρονομαστής που συνδέει τα παραδοσιακά ελληνούλικα Μ.Μ.Λ.

Είναι λυπηρό το ότι αποδεχόμαστε, χωρίς καμία αντίρρηση ή αμφισβήτηση, πως τα μέσα στην Ελλάδα αποτελούν δούρειους ίππους για τους καρχαρίες-ιδιοκτήτες τους. Ακόμα πιο λυπηρό όμως είναι να βλέπεις τα στελέχη αυτών των συμμοριών να κλαίγονται, χωρίς καμία αιδώ, για αυτές τις επιχειρήσεις-βιτρίνες, κανονικές παρακρατικές παράγκες, που υποδύονται τα κανάλια και τις εφημερίδες, για να εκβιάζουν πάσης φύσης εκδουλεύσεις από τις υπέρ-διεφθαρμένες μαφίες που υποδύονται τις κυβερνήσεις, καθώς αυτές μαστίζουν με την σειρά τους αυτό τον τόπο. Επί δεκαετίες τώρα, τα παραδοσιακά Μ.Μ.Λ. σαπίζουν τα μυαλά του κόσμου με υποπροϊόντα των οποίων η μπόχα όλο και πυκνώνει. Το αποκορύφωμα της αηδιαστικής τους συνέργειας με την πιο σκοτεινή πτυχή της ελληνούλικης πραγματικότητας είναι η παρακρουστική αφιέρωση των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών στην λατρεία της ακροδεξιάς, με τους ψυχασθενείς και επικίνδυνους βουλευτές και οπαδούς της να απολαμβάνουν παρατεταμένες πεολειχίες σε όλα τα τηλεοπτικά δρώμενα από τα μιαρά ανθρωπάκια που κάθονται στις περίοπτους τηλε-θρόνους. Τώρα, οι εργαζόμενοι στα εκκολαπτήρια των φιδιών, ελπίζουν στην συμπόνια μας, αλλά ας μην γελιόνται καθόλου όλοι αυτοί οι λακέδες. Θα πληρώσουν όλοι τους το ότι υποστηρίζουν το φασιστικό καθεστώς που έφτασε την χώρα αυτή στην κατάντια των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, πέρασε στο ντούκου την κατάργηση του απορρήτου των επικοινωνιών στο Διαδίκτυο, απενοχοποιεί την κλιμακούμενη κρατική βία σε όλα τα επίπεδα, αδιαφορεί για τις άθλιες εργασιακές συνθήκες, περιγελά την εξαθλίωση κάθε ελπίδας.

Ας καταλάβουν επιτέλους οι δημοσιορουφιάνοι ότι δεν αργεί η μέρα που όλοι τους θα πληρώσουν ακριβά την συντριπτική ευθύνη που τους αναλογεί για την χούντα που υφιστάμεθα. Και όχι μόνο οι άμεσοι υποστηρικτές της, οι σοβαροπαθείς χαρτογιακάδες των ενημερωτικών τμημάτων, αλλά και οι φαινομενικά αθώοι, τα αντιπαθητικά κωλόπαιδα και οι ξεκούδουνες κατίνες που βελάζουν στα ψυχαγωγικά προγράμματα. Αυτοί, ως γνήσιοι ηλίθιοι, ταμένοι στην υπηρεσία της διαιώνισης του μογγολισμού τους, με όπλο τον αήττητο φανατισμό του αυθεντικού βλάκα, αφιερώνουν άπειρο τηλεοπτικό χρόνο στην ανάλυση της απόχρωση του βρακιού της κάθε νεκροζώντανης μπουζουξούς, ενώ τα ονόματα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και της Χριστίνας Κυριμοπούλου παραμένουν σχεδόν άγνωστα σε όποιον ενημερώνεται μόνο από την τηλεόραση. Ας μην αποζητούν κατανόηση λοιπόν, και ας πάνε να εκφράσουν την απελπισία τους για την παρακμή των Μέσων έξω από τα πανάκριβα Μυκονιάτικα γιαπωνέζικα εστιατόρια, εκεί που τρώνε τα αφεντικά τους και όπου ούτως ή άλλως θέλουν να συχνάζουν, παρά τις φιλολαϊκές τους υποκρισίες. Όσον αφορά τις όλο και πιο συρρικνωμένες πωλήσεις και τηλεθεάσεις, ας το χωνέψουν, κανένας ζωντανός και σύγχρονος άνθρωπος δεν ασχολείται. Οποιοσδήποτε μπορεί να χειριστεί υπολογιστή έχει πάψει προ καιρού να δίνει την παραμικρή σημασία στα ψέματα και την προπαγάνδα των παραδοσιακών μέσων, και σίγουρα δεν πρόκειται να δώσει τώρα σημασία στα κροκοδείλια δάκρια τους. Α, και όσον αφορά την έλλειψη κύρους στο διαδίκτυο, που διακηρύσσουν ως αχίλλειο πτέρνα του νέου μέσου οι δημοσιορουφιάνοι των παραδοσιακών Μ.Μ.Λ. – ποιος τους είπε αλήθεια ότι τα παραδοσιακά είχαν ποτέ το παραμικρό κύρος; Μήπως η μαμά τους που κομπάζει επειδή το μανάρι της γλύφει κώλους πέριξ του Μαξίμου; Δεν έχω γνωρίσει κανέναν αξιοπρεπή άνθρωπο που να πιστεύει ότι έχει το ελάχιστο κύρος κανένα κανάλι και καμία εφημερίδα, μάλλον το αντίθετο. Μα καλά, όλοι αυτοί μόνο μεταξύ τους κάνουν παρέα και έχουν καταφέρει να αλληλο-υπνωτισθούνε τόσο αποτελεσματικά περί της σπουδαιότητας τους;

21 - 6 - 09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Ένας στους δυο δεν ψήφισε. Το Υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε πως η αποχή ανήλθε στο 53.5% του εκλογικού σώματος... Έτσι, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, το προεκλογικό ρεύμα που απέδωσε τον εκλογικό θρίαμβο που υπόσχονταν, ήταν το μαζικό ρεύμα των πολιτών προς τις παραλίες. Η αποχή – ο περίφημος Κανένας – παρέμεινε στον πρωταγωνιστικό ρόλο που απολαμβάνει καθ’ όλη την μετεωρική άνοδο της λαμπρής καριέρα του, όσο βρόμικο πόλεμο και αν δέχτηκε από τους όψιμους προστάτες της συμμετοχικής δημοκρατίας.
Πολύ σωστά επέμεναν λοιπόν εκείνοι που προεκλογικά υποστήριζαν ότι η άρνηση τεράστιας μερίδας πολιτών να προσέλθουν στις κάλπες αποτελεί σοβαρή πολιτική θέση και δεν πρόκειται περί απλής, χαβαλεδιάρικης παρόρμησης. Οποιοσδήποτε έχει κάποια επαφή με την καθημερινότητα ξέρει καλά ότι η φετινή μαζική συμμετοχή στις παραλίες είναι πολιτική στάση εξίσου, αν όχι περισσότερο υπεύθυνη, με την στάση εκείνων που ψήφισαν. Οι πάντα δολοπλόκοι και στρεψόδικοι νεοδημοκράτες βιάστηκαν να υποστηρίξουν ότι εκείνοι που αποφάσισαν να προτιμήσουν τις παραλίες ήταν ως επί το πλείστον δεξιοί, άρα, η αποχή έβλαψε την κατά τα άλλα σίγουρη νίκη της Δεξιάς. Ας επικαλούνταν τον θεό της βροχής λοιπόν, να μην είχαν κέφι για πλατσουρίσματα στον ήλιο οι (κατά τα άλλα συνειδητοί) πολίτες που αποτελούν την πελατειακή τους βάση. Τολμώ δε να υποψιάζομαι ότι τα ποσοστά των κομμάτων θα παρέμεναν τα ίδια ακόμα και αν ψήφιζε όχι μόνο το 100% του εκλογικού σώματος, αλλά και τα παροιμιώδη δέντρα. Άλλωστε, τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών επιβεβαίωσαν τις προ πολλού τετριμμένες διαπιστώσεις περί κόπωσης του δικομματισμού, δίνοντας κάποια ελπίδα για ελαφριά έως ανεπαίσθητη άνοδο του Πασόκ, και της αυξανόμενης διαρροής προς τα μικρότερα κόμματα, θεαματικότερη εκείνη που παρατηρήθηκε προς τους Οικολόγους-Πράσινους. Περιττό να γελοιοποιήσω τις δηλώσεις του Πασόκ περί θριάμβου – είναι προφανές πως με αντίπαλο μια τόσο φθαρμένη και ανάπηρη κυβέρνηση όσο αυτή της Νέας Δημοκρατία, οποιοδήποτε ποσοστό κάτω του 60% είναι απλά κόλαφος για ένα κόμμα που κάποτε αποτελούσε την βασική εναλλακτική του Ελληνικού λαού απέναντι στην δεξιά.

Όμως, όσο και αν επέμεναν εκείνοι που έχουν επενδύσει όλη τους την ζωή στην διαιώνιση του κομματικού κατεστημένου, ο κόσμος τους αψήφησε, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη ανεξαρτησία σκέψης και ισχυρή, αμετακίνητη άποψη. Μετά από αυτή την ξεκάθαρη έκφραση αγανάκτησης και οργής για τις άθλιες κομματικές μαφίες και τις διαρκείς προδοσίες που υφιστάμεθα από αυτές, κάτι θα αλλάξει, θέλω να ελπίζω.

Αυτό που διαβλέπεται εύκολα είναι ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να χειραφετείται και να δυσπιστεί απέναντι σε κάθε ηγέτη και όχι μόνο να αντιδρά ειδικά σε κάποιον κομματικό σχηματισμό ή πρόσωπο. Οι ψηφοφόροι πλέον αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα ότι το βασικό πολιτικό πρόβλημα των καιρών μας είναι συστημικό. Άλλος μπορεί να αποκαλεί οικονομική αυτή την κρίση συνείδησης, ή να μιλάει για οριακή παρακμή του καπιταλισμού, κάποιος ακόμα ίσως και να αποδίδει την ιστορική αυτή καμπή στην εκρηκτική δύναμη που δίνει στους πολίτες η πρωτοφανώς ελεύθερη διαδικτυακή πληροφόρηση. Όλοι έχουν από ένα μερίδιο δίκιου, υποθέτω.

Όμως, για την κινούμενη με γεωλογικούς ρυθμούς Ελληνική πολιτική ζωή, κολλημένη όπως είναι στην κληρονομική εξουσία τριών οικογενειών εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, είναι πολύ εντυπωσιακή η ταχύτητα της απομάκρυνσης του κόσμου από την μέγγενη του δικομματισμού. Ακόμα πιο απογοητευτική πρέπει να είναι για τους παραδοσιακούς μας ηγέτες η ευκολία με την οποία δείχνουν να αποσυμπλέκονται οι Έλληνες από την ψυχαναγκαστική ανάγκη για μαζικές φιέστες δημοκρατικών ψευδαισθήσεων, θεαματικές διαδικασίες που σκηνοθετούν οι δήθεν ανεξάρτητοι και δημοκρατικοί ηγέτες μας για την διατήρηση του κύρους της εξουσίας τους.

Αν υπολογίσει κανείς την ολοένα αυξανόμενη ενημέρωση του κόσμου από το Ιντερνέτ, και την ταυτόχρονη απεξάρτηση του από την όλο και πιο πεπαλαιωμένη τηλεόραση, τότε θα θυμηθεί ότι οι ταχύτητες του διαδικτυακού διαβιβασμού υπερέχουν κατά πολύ από εκείνες που γνωρίζουν οι πολιτικοί. Αυτοί, μέχρι σήμερα είναι συνηθισμένοι να πληροφορούνται σε ρυθμούς σαλιγκαριού, ή ακόμα χειρότερα, με ταχύτητα Ουρουγουανής Πρεσβείας προς Υπουργείο Εξωτερικού, είτε επί Ντόρας, είτε επί Γιωργάκη. Η αποχή όμως, ως πολιτική στάση, διαδόθηκε ταχύτατα, από κλικ σε κλικ, μέσα από το διαδίκτυο. Εκεί βρήκε οπαδούς, εκεί ανοίχτηκε ο διάλογος για τα υπέρ και τα κατά της, συνεννοήθηκαν, οργανώθηκαν, εξέδωσαν πρόγραμμα και συντονίστηκαν εκείνοι που αποφάσισαν να απέχουν. Άπειρα sites και blogs επιχειρηματολογούσαν υπέρ της απουσίας από τα εκλογικά κέντρα ως πράξη άσκησης πίεσης στο πολιτικό σύστημα. Ακόμα και εκείνα που ήταν εναντίον της αποχής, υπολόγιζαν την πιθανότητα της πολύ σοβαρά, διαπιστώνοντας ρεύμα υπαρκτό και όχι ανάξιο λόγου.

Αυτό που δεν ξεκαθαρίζει κανείς είναι ότι εκείνοι που σήμερα απέχουν δεν θα έχουν κανένα δισταγμό να στρατευθούν πολιτικά πίσω από κάποια πολιτική δύναμη που θα τους εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Τέτοια, προς το παρόν, δεν μοιάζει να υπάρχει, αν και είναι διαφωτιστική και ενθαρρυντική η οποιαδήποτε, έστω και μικρή νίκη των οικολόγων και της όποιας αριστεράς. Δεν μπορεί να αγνοηθεί πλέον η σαφής ένδειξη αφύπνισης της αμφισβητησιακής και οικολογικής συνείδησης στον Έλληνα, που έστω και αν είναι μειονοτική, είναι πολιτική στάση δικαίως και καλώς αυξανόμενη.

Αν παρατηρήσει κανείς τον παγκόσμιο χάρτη, η κατεύθυνση προς εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, και δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Έχει τεράστια γκάμα έκφρασης, και η ένταση της κυμαίνεται από την βελούδινη γλώσσα και τις τολμηρές κουβέντες του Ομπάμα μέχρι την γραφική αθυροστομία του Ούγκο Τσάβεζ. Η παγκόσμια συνείδηση είναι πληροφορημένη περισσότερο και καλύτερα από ποτέ, συλλαμβάνει πλέον πολύ πιο ξεκάθαρα τις κινήσεις και την αλήθεια εκείνων που μας εξουσιάζουν. Τελειώνει η πίστη σε αόρατους, παγκόσμιους και αφηρημένους οργανισμούς, τις διαδικασίες και τις πολιτικές των οποίων αδυνατεί να παρακολουθήσει και άρα να ελέγξει ο οποιοσδήποτε. Είτε το θέλουν είτε όχι, οι κκ. πολιτικοί, βρίσκονται αντιμέτωποι με την γενιά των Facebook groups και των διαδικτυακών διαμαρτυριών και δημοσκοπήσεων. Οι άνθρωποι έχουν πλέον στα ακροδάχτυλα τους την δυνατότητα να δημιουργούν και να συμμετέχουν σε μικρές, ευέλικτες οργανώσεις. Μέσα από αυτές τις διαδικτυακές επαφές οποιοσδήποτε μπορεί να εκφέρει άποψη και να επηρεάζει την γνώμη ανθρώπων που δεν γνωρίζουν καν, δύναμη που μέχρι πρότινος είχαν μόνο οι δεινόσαυροι των ΜΜΕ. Η δυνατότητα διαλόγου και αυτό-οργανωμένης δράσης είναι πιο ελεύθερη από ποτέ, με αποτέλεσμα οι κομματικοί μηχανισμοί να μοιάζουν όλοι και πιο απηρχαιωμένα κατάλοιπα από την εποχής της πυραμιδικά οργανωμένης εξουσίας.

Το λιγότερο από τα κέρδη της αποχής που παρατηρήθηκε στις φετινές Ευρωεκλογές είναι ότι οι πολιτικοί δεν θα μπορούν να χαρακτηρίζουν ως έλλειψη πολιτικής συνείδησης την διαρκώς αυξανόμενη απαξίωση των ψηφοφόρων τους. Η εμφανέστατα αποδείξιμη πλέον πολιτική απάθεια δεν πρέπει να θεωρηθεί ένδειξη χαμηλού ενδιαφέροντος για τα κοινά. Αν τα κόμματα κάνουν και αυτό το λάθος, τότε θα βρεθούν προ ακόμα πιο δυσάρεστων απροόπτων. Το ότι προτίμησαν τόσοι πολλοί να πάνε παραλία αντί στο εκλογικό κέντρο, δεν σημαίνει ότι στερούνται πολιτικής θέλησης. Όταν κάποιος σου γυρνάει την πλάτη, ενώ ξέρει ότι τον έχεις ανάγκη, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι του είναι αδιάφορες οι πράξεις σου ή ότι την γλίτωσες – μπορεί να σιωπά μέχρι να αποφασίσει που θα θάψει τα απομεινάρια σου. Εν προκειμένω λοιπόν, παραλία λαού, οργή θεού και όχι σιωπή αμνού.

14 - 6 - 09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Οι σημερινές Ευρωεκλογές μόνο κατ’ όνομα αφορούν την σφόδρα αμφισβητούμενη και σίγουρα βαθιά προβληματική σχέση του Έλληνα με την Ευρώπη. Για τους περισσότερους είναι ένα δημοψήφισμα, όπως πολύ σωστά χαρακτήρισε την διαδικασία ο Γιώργος Παπανδρέου. Για τους πολιτικούς, είναι ακόμα μια ελάχιστη και ασήμαντη αφορμή προκειμένου να επιδοθούν στους εξαιρετικά τετριμμένους λεονταρισμούς που τόσο αγαπούν. Ταυτόχρονα, δεν έγινε καμία ουσιαστική προσπάθεια ανάδειξης της ειδικής σημασίας της περίστασης. Οι κομματικοί μηχανισμοί, αντί να παρουσιάσουν την Ευρωπαϊκή πολιτική που σκοπεύουν να ακολουθήσουν, την τελευταία εβδομάδα πριν τις κάλπες, προτίμησαν να ενημερώσουν τους ψηφοφόρους τους για διάφορα άλλα ζητήματα.

Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:
• πόσο κοστίζει ένα υπερπολυτελές διαμέρισμα στην εξωτική Punta Del Este της Ουρουγουάης
• πόσες μέρες χρειάζονται προκειμένου να διαβιβαστεί ένα υπερεπείγον μήνυμα από μια Ελληνική πρεσβεία στο υπουργείο Εξωτερικών
• που σπουδάζει και πόσο χρονών είναι η κόρη του πρώην ταμία της Siemens κ. Χ. Καραβέλα, και
• πως στην Ελλάδα υπάρχει η πιθανότητα να κληθείς σε απολογία χωρίς να έχεις διαβάσει την δικογραφία με την οποία κατηγορείσαι.

Αυτά είναι μόνο ελάχιστα από τα πολυάριθμα δείγματα μικροπολιτικού σουρεαλισμού που παρακολουθήσαμε αυτή την εβδομάδα. Η φαρσοκωμωδία γύρω από αυτή την υπόθεση ήταν εξωφρενική, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η Siemens δεν είναι και το μοναδικό σκάνδαλο που βασανίζει αυτή την χώρα. Η κυβέρνηση όμως, επιδιδόμενη σε ολοένα και πιο μοιραίους εναγκαλισμούς με την δικαιοσύνη, ξεπέρασε κάθε όριο και πρόσχημα στην απόπειρα παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Χρησιμοποίησε την υπόθεση αυτή ως προπέτασμα και αντιπερισπασμό ενάντια σε οποιαδήποτε ουσιαστική πολιτική συζήτηση θα μπορούσε να λάβει χώρα την κρίσιμη εβδομάδα πριν της κάλπες.

Ας ειπωθεί ανοιχτά. Είναι δημαγωγοί όσοι προσπαθούν να παρουσιάσουν τις εκλογές αυτές ως δημοκρατική, διάφανη και τίμια διαδικασία. Εκείνοι που θα ψηφίσουν σήμερα δεν έχουν ούτε την κατάλληλη ενημέρωση, ούτε την κατάλληλη παιδεία για να αποφασίσουν περί της εκπροσώπησης τους στην Ευρώπη. Οι πολίτες είναι πιο ενημερωμένοι για το ταξιδιωτικό πρόγραμμα της οικογένειας Καραβέλα παρά για το πολιτικό πρόγραμμα των κομμάτων. Έτσι, όσοι επιμένουν ότι είναι σημαντική η συμμετοχή στις ευρώ-εκλογές απλά επιζητούν την διεφθαρμένη ψήφο ενός κοινωνικού σώματος που έχουν πρώτα εκμαυλίσει με προπαγάνδα, δημαγωγία, πλύση εγκεφάλου, φτώχεια, απελπισία και κάθε είδους πελατειακές σχέσεις. Είναι δυνατόν να αποφασίζεις ψύχραιμα, τίμια, και ορθολογιστικά για το μέλλον της χώρας όταν είσαι τόσο απληροφόρητος, παραπλανημένος, ζαλισμένος από τόσο καλά οργανωμένες προσπάθειες πλύσης του εγκεφάλου σου;

Σαν να μην έφτανε λοιπόν η δικτατορία της παραπλανηθείσας και απληροφόρητης πλειοψηφίας, που ορίζει το αποτέλεσμα που θα υποστούμε όλοι ως καθεστώς, σε αυτές τις εκλογές υπεστήκαμε και την προπαγάνδα εναντίον όσων ήθελαν να απέχουν. Σε αυτήν επέμειναν οι εκλογολάγνοι πολιτικοί μόνο επειδή χρειάζονται τα όποια εκλογικά αποτελέσματα για να αποδώσουν τυπικό κύρος στην εξουσία που σφετερίζονται σκορπώντας παραπληροφόρηση, συγκάλυψη, αποβλάκωση και ελεημοσύνη. Γι’ αυτό και κατηγόρησαν για πλείστα όσα πολιτικά εγκλήματα εκείνους που θέλησαν να απέχουν από αυτό το θέατρο του παραλόγου. Επειδή ξέρουν ότι καμία παράσταση δεν μπορεί να παίζει για καιρό χωρίς την προσέλευση του κοινού.

Εκείνοι που επέμεναν να ψηφίσετε σήμερα, αμφισβητούσαν τόσο περί της συνειδητότητας όσο και περί της αποτελεσματικότητας της αποχής. Την χαρακτήρισαν μάταιη, επικαλούμενοι το πιο εύκολα αναστρέψιμο επιχείρημα: πως η αποχή είναι καταδικασμένη είτε να ενισχύσει τον δικομματισμό, είτε να εντείνει τους μικροπολιτικούς εκβιασμούς που αποσκοπούν τα μικρότερα κόμματα καθώς συνωστίζονται για να τσιμπολογήσουν από τα αποφάγια των μεγάλων.

Οι υποστηρικτές της συμμετοχής στις εκλογές θα είχαν κάποιο δίκιο αν η όποια ψήφος, σε οποιοδήποτε κόμμα, δεν είχε σαν αποτέλεσμα τα ίδια ακριβώς δεινά που ωρύονται ότι θα προκαλέσει η αποχή. Είτε απείχες, είτε συμμετείχες, ειδικά στις σημερινές Ευρωεκλογές, το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει. Η τράπουλα με την οποία παίζεται το παιχνίδι παραμένει σημαδεμένη. Οι κομματικές μαφίες έχουν σαν μοναδικό σκοπό την διαιώνιση της χρηματοδότησης τους από τις πολυεθνικές εταιρίες-συμμορίες που χρησιμοποιούν την πολιτική ως βιτρίνα και μέσο διαχείρισης των μαζών που τους είναι απαραίτητες ως εργατικά χέρια. Έτσι παρατείνεται ο εκβιασμός και η εξαθλίωση όλων μας, μιας και οι πολυεθνικές εταιρικές δικτατορίες, σε συνδυασμό με τους πολιτικούς πράκτορες τους, αποτελούν το πιο απάνθρωπο καθεστώς που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Όποιος δεν μπορεί να χωνέψει αυτή την αλήθεια, ας συνεχίσει να πιπιλάει την νοσταλγική καραμέλα της συμμετοχικής δημοκρατίας.

Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν, ο μοναδικός αληθινός πολιτικός στόχος των εκλογών είναι η εκτόνωση, και τελικά η εξάντληση, του συσσωρευμένου μίσους που αισθάνονται οι ψηφοφόροι για το σύστημα που τους εκμεταλλεύεται και τους κοροϊδεύει τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Το όποιο αποτέλεσμα ανακοινωθεί, αν δεν ανατρέψει ριζοσπαστικά τις υπάρχουσες πολιτικές ισορροπίες, απλά θα παρατείνει και θα εμβαθύνει το υπάρχον αδιέξοδο. Όσοι ψηφίσαν σήμερα, αν δεν επιφέρουν με την επιλογή τους κάποια οριακή αντιπαράθεση μεταξύ του πολιτικού κατεστημένου και του εκλογικού αποτελέσματος, τότε, δεν θα έχουν καταφέρει τίποτε άλλο παρά να είναι κομπάρσοι, απαραίτητοι για τις τηλεοπτικές κάμερες στα εκλογικά κέντρα και χρήσιμοι για τα επιτελεία των exit polls.

Τέλος, όσοι επιμένουν να σαγηνεύονται από αυτή την οφθαλμαπάτη δημοκρατίας, ας θυμηθούν τα 40 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο που κοστίζουν ΜΟΝΟ οι ΝΟΜΙΜΕΣ αμοιβές των 300 βουλευτών μας – χωρίς να συνυπολογίζονται οι τηλεφωνικές ή άλλες ατέλειες, τα πολυτελή αυτοκίνητα, οι μισθοί των υπαλλήλων τους κλπ. Σε σχέση με τις παχυλές μίζες που παίρνουν από τις πολυεθνικές, τα λεφτά που εισπράττουν από τον λαό είναι ψίχουλα. Αν ήταν όμως υπάλληλοι των πολυεθνικών που υπηρετούν ταπεινά, προκειμένου να μην χάσουν τους υπέρογκους golden boy μισθούς τους, θα έπρεπε να φέρνουν κέρδη στα ταμεία της εταιρείας ανάλογα των εξωφρενικών χρημάτων που απαιτούν ως αμοιβή. Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να λειτουργούμε περισσότερο ως πολυεθνική και λιγότερο ως λαός, δηλαδή να ελπίζουμε λιγότερο στις υποσχέσεις και να εξετάζουμε περισσότερο την αποδοτικότητα των βουλευτών, αντιμετωπίζοντας τους βουλευτές με την ίδια ψυχρή, καπιταλιστική αυστηρότητα που επιβάλλουν οι πολυεθνικές για τα επίλεκτα στελέχη τους;

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

MIND FUCK 24/5/2009 - DOWNTOWN ATH & METANASTES

Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Ακήρυχτος Εμφύλιος. Ακούγεται σαν ηλίθιος τίτλος κουλού σεναρίου για σήριαλ καναλιού μαζικής τηλε-λοβοτομής. Είναι πιασάρικο, αλλά δυστυχώς όχι μόνο. Είναι και πραγματικότητα. Στο κέντρο της Αθήνας, σαν sequel των Δεκεμβριανών, παίζει καινούριος τσαμπουκάς: αγανακτισμένοι Έλληνες πολίτες εναντίον μεταναστών. Χαμός γίνεται κάθε λίγο και λιγάκι - πριν από δυο εβδομάδες, 600 μετανάστες που βρήκαν στέγη στην κατάληψη του παλιού Εφετείου στο κέντρο της Αθήνας, παγιδεύτηκαν και δέχτηκαν επιθέσεις από τραμπούκους της Χρυσής Αυγής. Οι τελευταίοι, ήταν αποδεδειγμένα υποβοηθούμενοι από τα ΜΑΤ, όπως αποδεικνύεται από πολυάριθμα βίντεο και φωτό, που κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο. Οι χρυσαυγίτες, εκτός από τις αστυνομικές δυνάμεις, σφετερίζονται και τα παράπονα των περίοικων. Αυτοί, δικαιολογημένα διαμαρτύρονται, καθώς αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το ολοένα αυξανόμενο χάος στο κέντρο της Αθήνας. Δεν σταματάει όμως εκεί η όλο και συχνότερη παρουσία των ακροδεξιών τραμπούκων. Στα Εξάρχεια, κάθε εβδομάδα πλέον, γίνεται και μια τρομοκρατική επιδρομή από χρυσαυγίτες. Έχουν πάρει αέρα, αφού οι κοινοβουλευτικοί τους εκπρόσωποι, το ΛΑ.Ο.Σ, είναι η μοναδική εναπομείνασα πατερίτσα της Νέας Δημοκρατίας, και άρα απολαμβάνουν της άμεσης κρατικής κάλυψης.

Επιπροσθέτως, οι ακροδεξιοί τραμπούκοι απολαμβάνουν και την κάλυψη των Μ.Μ.Ε. Αυτά, ελάχιστα ασχολούνται με την ταυτότητα των μελών μιας ξεκάθαρα εγκληματικής συμμορίας αλλά ούτε και με τα θύματα της οργανωμένης βίας τους. Οι κάμερες όμως, καθώς και οι δήθεν σοκαρισμένοι ρεπόρτερ, επισκέπτονται απαρεγκλίτως τις άθλιες αποθήκες ανθρώπων στο κέντρο της πόλης. Μετά, μοντάρουν ακραιφνώς συγκινητικά βιντεάκια, συνήθως με soundtrack κάποιο μεταπολιτευτικά καθαγιασμένο μοιρολόι του Σαββόπουλου. Έτσι, όχι μόνο γεμίζουν με ανέξοδα πλην πιασάρικα ρεπορτάζ τον κενό χρόνο ανάμεσα στις διαφημίσεις τυριών και δανείων, αλλά κατασκευάζουν και το συνειδησιακό τους άλλοθι. Το κάνουν για τους φουκαριάρηδες τους μετανάστες, προσπαθούν να μας πείσουν. Κανείς όμως δεν αθωώνεται επειδή μεταβολίζει την δυστυχία των μεταναστών σε οίκτο εξ’ αποστάσεως. Αντίθετα, από την στιγμή που δεν καταγγέλλει ευθέως και επώνυμα τους υπεύθυνους, παραμένει στιγματισμένος ως ένας ακόμα μισθοφόρος της κοινωνίας του θεάματος.

Αυτό είναι απόλυτα ξεκάθαρο όταν στα ίδια κανάλια, στις ίδιες δήθεν κοινωνικά ευαισθητοποιημένες εκπομπές, βλέπεις διαρκώς καλεσμένους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. Αυτοί, εξωφρενικοί και προκλητικοί όπως συνηθίζουν, τζογάρουν ανήθικα πάνω στην αγανάκτηση του κάθε μικροαστού τηλεθεατή. Χρησιμοποιούν πάντα τα ίδια ακροδεξιά κλισέ: οι μετανάστες κλέβουν δήθεν το ψωμί μας, αποτελούν υγειονομική βόμβα και λοιπά φαιδρά. Κανένας από τους παριστάμενους δημοσιογράφους δεν αντιλέγει στους φασίστες. Δεν ακούγονται ούτε οι απλούστατες, πιο βασικές αλήθειες για τον δημιουργικό και ζωτικό ρόλο που παίζουν οι μετανάστες σε κάθε κοινωνία που τους αντιμετωπίζει όπως πρέπει - ανθρώπινα. Δεν χρειάζεται να επικαλεστούν περίπλοκες κοινωνιολογικές έρευνες τα Ελληνικά ΜΜΕ για να κάνουν αντίλογο στον φασισμό του ΛΑ.Ο.Σ. Αρκεί να ανέφεραν την Αμερική, την Γερμανία, την Αγγλία, χώρες των οποίων τις οικονομίες και τον πολιτισμό θαυμάζουμε, και που σίγουρα δεν είναι ακροαριστερές κολεκτίβες. Αυτές, και άλλες πολλές, σήμερα δεν θα απολάμβαναν την καπιταλιστική τους ευμάρεια αν δεν είχαν χτιστεί με πολύ ιδρώτα, εκ του μηδενός, και από αλλεπάλληλες γενιές μεταναστών. Κανείς δεν τολμάει να εξηγήσει στον ελληνούλη ότι το μόνο υπαρκτό και βιώσιμο μέλλον για αυτό τον τόπο είναι η πολιτισμένη και ανθρώπινη απορρόφηση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Είναι πρόβλημα της Ελλάδας που δεν μπορεί να εντάξει αυτούς τους ανθρώπους στον κοινωνικό ιστό, πρόβλημα που θα πληρώσει ακριβά, ειδικά αν υποκύψει ο Έλληνας στην συγκρουσιακή λογική που του πουλάνε ανεύθυνες και ψηφοθηρικές εξτρεμιστικές ομάδες, είτε κοινοβουλευτικές, όπως ο ΛΑ.Ο.Σ., είτε πεζοδρομιακές όπως η Χρυσή Αυγή.

Τα ΜΜΕ όμως σιωπούν καθώς ακούν τους ακροδεξιούς να κατηγορούν τους μετανάστες για κάθε δεινό που υποφέρει αυτή η χώρα. Ακόμα χειρότερα, με την ανοχή των ΜΜΕ, οι ακροδεξιοί προβοκάτορες αντιμετωπίζονται ως αξιοσέβαστη πολιτική δύναμη και έτσι μεγάλη μερίδα του κοινού υπνωτίζεται. Όσο λοιπόν και αν διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους οι ρεπόρτερ για τους «άθλιους» των Αθηνών, τόσο ακυρώνεται η υποκρισία τους, πρωτίστως από την απόδοση εγκυρότητας σε νοσταλγούς του ναζισμού. Αυτό το κύρος δίνεται αυτονόητα στον νέο-ναζί από την στιγμή που είναι ομοτράπεζοι, συνδαιτυμόνες, επίσημοι προσκεκλημένοι στον δημοκρατικό διάλογο, άσχετα αν δηλώνουν εχθροί της δημοκρατίας. Όποιος είχε ποτέ την ατυχία να συναντήσει δια ζώσης τα μέλη της Χρυσής Αυγής – ο πληθυντικός επειδή κινούνται πάντα ως αγέλη και ποτέ μεμονωμένα - αντιλαμβάνεται ότι ο διάλογος με αυτούς τους ανθρώπους είναι μάταιος. Αντίστοιχα μάταιος είναι με έναν ακροδεξιό βουλευτή που ψηφοθηρεί κατασκευάζοντας εχθρούς εκεί που δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνο ακόμα περισσότερα θύματα του συστήματος που υποστηρίζουν.

Όλοι αυτοί λοιπόν – μπάτσοι, τιβί νέο-ναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί - εκμεταλλεύονται την απόλυτα προσχεδιασμένη εγκατάλειψη του κέντρου της Αθήνας. Το κάνουν προκειμένου να πουλήσουν ο καθένας τις θλιβερές υπηρεσίες προς την όποια εξουσία τους έχει ξαμολήσει ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα να προβοκάρουν τον κόσμο. Αναρωτιέμαι αν αντιλαμβάνονται ότι απλά βοηθάνε τους μεγαλοεργολάβους και τους πολιτικούς αχυράνθρωπους τους να απαλλοτριώσουν εύκολα και φτηνά το κέντρο της πρωτεύουσας. Το σχέδιο είναι απλό – απαξιώνεις με κάθε τρόπο μια περιοχή, καθιστώντας την ουσιαστικά ακατοίκητη. Μετά, όπως έγινε στο Γκάζι, στου Ψυρρή, στον Βοτανικό και στο Μεταξουργείο, την ακριβοπουλάς «για ανάπτυξη». Η άνευ όρων και ορίων εκμετάλλευση, είναι το φυσιολογικό και αυτονόητο επόμενο βήμα, πάντα σε συνεργασία με φίλο-καθεστωτικές κατασκευαστικές εταιρίες και συμφέροντα πάσης φύσης. Κατά την άλωση αυτή οι εξαθλιωμένοι μετανάστες εκπροσωπούν απλά μια ενόχληση και πρέπει να εξαφανιστούν. Αργότερα, θα χρειαστούν «φτηνό, ευέλικτο εργατικό δυναμικό», δηλαδή δούλους προκειμένου να χτιστούν τα αναπόφευκτα γιαπιά των lofts, των malls και των γηπέδων που θα γεμίσουν την περιοχή και θα την «αναβαθμίσουν». Τότε, απλά θα φέρουν άλλους μετανάστες, πιο φρέσκους, αλλά εξίσου απελπισμένους άθλιους, για ένα ανασφάλιστο μεροκάματο.

Γι’ αυτούς τους λόγους και με αυτές τις σκοπιμότητες καλλιεργείται ως δεδομένο το χάος που επικρατεί στο κέντρο της Αθήνας. Οι μετανάστες μπορεί να υποφέρουν πρωτίστως, αλλά κανείς δεν θα μείνει αλώβητος από τις ακραίες καταστάσεις που δημιουργεί το εκρηκτικό μίγμα φτώχιας, απελπισίας, και υπερπληθυσμού. Μην μπερδεύεστε, όσοι δεν περνάτε από εδώ - τα κεντρικά Αθηναϊκά πεζοδρόμια σφύζουν από απελπισμένους ανθρώπους, Έλληνες πολίτες και μη. Όλοι τους έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος και την πολιτική εξουσία. Οι μετανάστες ούτως ή άλλως δεν εκπροσωπούνται από την βουλή. Βλέπεις, παρ’ όλο που κοντεύουν να φτάσουν τα 4 εκατομμύρια στην χώρα μας, δεν απολαμβάνουν το προνόμιο της ψήφου. Αντίθετα, το προνόμιο το κατέχουν οι Έλληνες. Οι περισσότεροι όμως από αυτούς θα το περιφρονήσουν. Τεράστια ποσοστά αποχής αναμένονται στις ευρωεκλογές. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν να αράξουν στις παραλίες, άλλοι απλά για χαβαλέ, και κάποιοι άλλοι σε φιλειρηνική ένδειξη διαμαρτυρίας, ξαπλώνοντας στον ήλιο για να εκφράσουν την περιφρόνηση τους για την απόλυτη σαπίλα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Η διαμαρτυρία της ξαπλώστρας, μοναδικά ελληνούλικο φαινόμενο ίσως διαδεχτεί την διαμαρτυρία του καναπέ, ως η αγαπημένη πολιτική μας στάση.

Φυσικά, αυτή η στάση απάθειας δεν είναι ούτε λύση, ούτε αστεία - ίσως όμως είναι ο καταλύτης για μια ριζική, βαθιά αλλαγή στα πολιτικά πράγματα. Πανικός διαγράφεται στα βλέμματα των πολιτικών καθώς προσπαθούν να ξορκίσουν το φάντασμα της αναμενόμενης μαζικής αποχής από τις κάλπες. Μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβεις ότι οι διάφοροι πολυεθνικοί χορηγοί ήδη τους απειλούν με περικοπές μιζών αν τα κομματόσκυλα δεν καταφέρουν να μαντρώσουν αρκετούς ψηφοφόρους. Θυμηθείτε ότι η κατασκευή εντυπώσεων είναι το απόλυτο άλλοθι για οποιαδήποτε εξουσία θέλει να έχει το παραμικρό άλλοθι κύρους. Για σκεφτείτε τι εντύπωση θα δοθεί στους πολυεθνικούς χρηματοδότες της διακομματικής συμμορίας αν φάνε μαζική μούντζα και τα 300 μέλη της. Μήπως ότι ξυπνήσαμε, οριστικά και αμετάκλητα;

Δευτέρα 18 Μαΐου 2009

STILI KYRIAKIS 17/4/09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,


Το να ψηφίσω οποιονδήποτε είναι εναντίον όσων πιστεύω για το παρόν πολιτικό σύστημα.

Είναι ξεκάθαρο ότι η δημοκρατία έχει διαφθαρεί και διαστρεβλωθεί απόλυτα. Έχει χάσει ένα από τα βασικά της στοιχεία, την τοπικότητα, δηλαδή την άμεση σχέση του δήμου με τις αποφάσεις του κράτους. Η εντοπιότητα της δημοκρατίας, και άρα η άμεση επαφή και κατανόηση του λαού με τα κέντρα και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, μπορεί να μην είναι από τα πιο φανταχτερά στολίδια της δημοκρατίας, όπως η ελευθερία του λόγου. Είναι όμως από τα βασικότερα συστατικά της αμεσότητας και καθαρότητας του λαϊκού μηνύματος προς την εξουσία.

Τώρα όμως, οι αποφάσεις παίρνονται στις μακρινές Βρυξέλλες, εν ονόματι και εν αγνοία μας. Εκεί καλούμαστε να στείλουμε Ευρωβουλευτές εκεί, αξιωματούχους νεφελώδους εξουσίας, συχνά άγνωστους. Κάποιους από αυτούς τους ξέρουμε ελάχιστα, άλλους πάλι, καθόλου. Ακόμα λιγότερα μαθαίνουμε για τις θέσεις τους αλλά και για το τι ψηφίζουν.
Τα νομοσχέδια και οι πολιτικές που ορίζουν την ζωή μας, διαμορφώνονται μακριά μας, όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά κυρίως πολιτισμικά.

Ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος αδυνατεί να παρακολουθήσει τις κινήσεις της Κομισιόν, της Ευρωβουλής και όλων των υπόλοιπων μυστήριων, απροσπέλαστων και σίγουρα ξενόγλωσσων διαδικασιών. Και όμως, όλοι αυτοί οι εξω-ελληνικοί μηχανισμοί αποφασίζουν ερήμην του για τα πάντα. Κανένας όμως από τους τρέχοντες Έλληνες «πολιτικούς» δεν τολμάει να σηκώσει κεφάλι στην Ευρώπη, αφού από εκεί προέρχονται οι πασίχοντρες μίζες που συντηρούν την ηδονική του διαφθορά.

Οι ψηφοφόροι τελούν υπό την παραίσθηση ότι είναι απαραίτητοι και επιθυμητοί ως υποστηρικτές των κομμάτων. Αυτή η κολακεία καλλιεργείται από τα ΜΜΕ, με τρόπους βασισμένους στις πιο επιστημονικές και εκλεπτυσμένες μεθόδους διαχείρισης συνείδησης της μάζας που μπορείτε να διανοηθείτε. Δίνεται τεράστια έμφαση σε ψεύτικες δημοσκοπήσεις, συγκεντρώσεις κλακαδόρων, πληρωμένα άρθρα και καθ’ υπαγόρευση συνεντεύξεις προκειμένου να επιτευχθεί η τεχνητή δημοτικότητα και το πλαστό κύρος του κάθε υποψήφιου. Η ψευδαίσθηση της συμμετοχής του κοινού είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, απλά παρακολουθείς ένα θέαμα. Είτε πρόκειται για τον Σάκη Ρουβά, είτε για τον Κώστα Καραμανλή, το κοινό ψήνεται πάντα με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους.

Οι ψηφοφόροι εκπροσωπούν μόνο τα εργατικά χέρια που διαπραγματεύεται ο εκάστοτε πολιτικός για λογαριασμό των πολυεθνικών. Αυτές, μην γελιέστε, ενδιαφέρονται μόνο για την απρόσκοπτη αύξηση των κερδών τους. Το θέατρο της δημοκρατικής ελευθερίας, αυτός ο επικοινωνιακός αντικατοπτρισμός που στήνεται για να καλυφθεί το ξεπούλημα των κρατών στις πολυεθνικές συμμορίες, δεν είναι τίποτε άλλο από μια υπερπαραγωγή των MMΕ. Αυτά έχουν αναλάβει, απόλυτα μισθοφορικά, να αναστείλουν την όλο και πιο διογκούμενη δυσπιστία του κοινού. Μέχρι σήμερα, συντηρούν επιτυχημένα την δημοκρατική παραίσθηση. Ο μέσος πολίτης είναι πεπεισμένος από τα ΜΜΕ ότι μπορεί να μιλάει ελεύθερα για ό, τι τον απασχολεί, να διεκδικεί δικαιώματα, να επιλέγει υποψήφιους, και γενικότερα να επηρεάζει την πραγματικότητα με την ψήφο του. Στην πραγματικότητα, παρακολουθεί μια προσεκτικά ανεξέλεγκτη πολυφωνία. Αυτή αναπόφευκτα οδηγεί σε απόλυτη και αδιεξοδική κακοφωνία, έναν συνεχές βόμβο, μια επικοινωνιακή βόμβα, της οποίας ο κρότος δεν επιτρέπει να ακουστούν παρά μόνο οι πιο ακραίες και προβοκατόρικες απόψεις.


Η ψήφος και η πολιτική βούληση του λαού είναι έννοιες που συντηρούνται εθιμοτυπικά, για λόγους εφησυχασμού, και σίγουρα χωρίς κανένα αντικειμενικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς, ο ελληνούλης ψηφοφόρος αρνείται να αποδεχτεί αυτή την όντως τρομακτική αλήθεια. Ακόμα πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει την ζωή του υποστηρίζοντας τους υπάρχοντες, απόλυτα διεφθαρμένους, κομματικούς μηχανισμούς. Όμως, οι ελληνούληδες πολιτικοί δεν έχουν καμία αληθινή εξουσία. Απλά διαχειρίζονται την διανομή των προαποφασισθέντων κονδυλίων της ΕΕ, αφού πρώτα τα έχουν αφαιμάξει στο έπακρο. Ό, τι ελάχιστο φτάνει στον κόσμο είναι το ελάχιστο που αρκεί για να μην ξεσπάσει μαζική εξέγερση.

Μόνο κάποιος αφελής πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει αυτό το σύστημα με ένα συμβολικό κομμάτι χαρτί. Η βουλή, κλειστή ή ανοιχτή, είναι άντρο ανόσιων συνομωσιών. Οι ένοχοι αυτών, αν και διαβόητοι, βρίσκονται πολύ μακριά από την σφαίρα επιρροής των εξοργισμένων πολιτών. Ο μόνος λόγος που δεν έχουν λυντσαριστεί είναι επειδή φρουρούνται από ΜΑΤ.

Μόνο για την διασκέδαση εκείνων που είναι πρωτίστως οπαδοί και μετά σκεπτόμενοι άνθρωποι, τα μέλη των αδίστακτων κομματικών συμμοριών, συνεχίζουν να υποδύονται τους πολιτικούς. Το προκλητικό αυτό νάζι, για οποιονδήποτε δεν μασάει κομματικό κουτόχορτο, ακούγεται ως κουραστική παρλάτα ατάλαντου και τυποποιημένου καρατερίστα, ή παραλήρημα ψυχασθενούς, ή ακόμα και ως αργκό που χρησιμοποιείται για αναγνωριστικούς λόγους μεταξύ μελών της συμμορίας τους.

Ακόμα και οι ίδιοι οι πολιτικοί αναγνωρίζουν ανοιχτά ότι ο κόσμος τους θεωρεί απατεώνες, κλέφτες, και εγκληματίες, μηδενός εξαιρουμένου. Εκτός όμως από ξετσίπωτοι, μιας και η ελάχιστη ευθιξία θα απαιτούσε ομαδική παραίτηση τους, είναι και εξπέρ στο να μεταβολίζουν την διάθεση του όχλου από οργή σε υποστήριξη. Αυτήν την εξασφαλίζουν παραπληροφορώντας, αποβλακώνοντας, και φανατίζοντας τις - ούτως ή άλλως ξεπουλημένες λόγω φτώχιας και αμορφωσιάς - κομματικές τους βάσεις. Όσοι τις αποτελούν, είναι όμηροι τεχνητών οικονομικών κρίσεων και ψεύτικων εχθρών πάσης φύσης. Έτσι, κατεβάζουν το βρακί τους με μεγάλη ευκολία και χαμηλότερη αμοιβή. Η γενιά των όλο και λιγότερων ευρώ, τα κάνει όλα, και συμφέρει, για μια μονιμοποίηση, για μια μετάθεση ή έστω για μια επιχορηγησούλα. Αυτοί όμως είναι και οι πιο φιλόδοξοι.
Υπάρχουν, δυστυχώς, και πιο αξιοθρήνητοι. Είναι εκείνοι που ακόμα πιστεύουν στα σαρκία των δυο μεγάλων κομμάτων. Τέτοια ανθρωπάκια, χαμηλής νοημοσύνης και άρα μη διαπραγματεύσιμα ως τίποτε άλλο πέρα από αντικείμενο εκμετάλλευσης, είναι έτοιμα ακόμα και να χειροκροτήσουν κάποιον σαν τον κο. Καραμανλή, αρκεί να συντηρηθεί η ζεστασιά του όχλου, χωρίς την οποία δεν έχουν καμία άλλη κοινωνική υπόσταση.

Η αδιεξοδική αυτή κατάσταση έχει σαν σπόρο και καρπό την απελπιστικά αποτελεσματική απάθεια. Αυτή καλλιεργείται και στιλβώνεται από τα ούτως ή άλλως ξεπουλημένα ΜΜΕ, μέσω λοβοτομής του ψηφοφόρου-τηλεθεατή. Όπως ακριβώς λειτουργεί η πλύση εγκεφάλου περί των αποτελεσμάτων της Eurovision, έτσι σκηνοθετούνται και οι εκλογές από την τηλεόραση: ως ψυχαναγκαστική ιεροτελεστία για την συντήρηση μιας ζωτικής ψευδαίσθησης. Για χιλιοστή φορά σας υπενθυμίζεται ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά προοδευτικά και το διαδίκτυο, ανήκουν στους νταβαντζήδες και τους μεγαλορουφιάνους που ελέγχουν, εκβιάζουν και εν τέλει, εγκρίνουν ή ρίχνουν αυτήν και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση.

Αυτοί, που δεν εκπροσωπούν παρά μια ελάχιστη μερίδα του πληθυσμού, είναι ικανοί να κατασκευάσουν οποιαδήποτε παραίσθηση προκειμένου να διατηρήσουν το προσωπικό τους κατεστημένο. Ξέρουν καλά πώς να υπνωτίσουν τις μάζες. Τα παραμύθια που λένε περί δημοκρατίας, ισονομίας, αλήθειας και διαφάνειας λειτουργούν ακριβώς όπως το κουδούνι του επιστήμονα Παβλώφ, αυτό που προκαλούσε σιελόρροια στα πεινασμένα σκυλιά του - ακόμα και όταν έπαψε να σημαίνει την ώρα για το φαγητό.

Έτσι ακριβώς και οι εκλογές. Με τα σημαιάκια, τα συνθήματα και τις υπόλοιπες παρορμητικές, συγκινησιακές οχλαγωγίες, αταβιστικά προκαλούν ηδονικές εκκρίσεις στους δημοκρατικούς αδένες των τηλεθεατών. Αυτή η μέθη είναι μάταιη. Η αντιλαϊκή πολιτική των πολυεθνικών εφαρμόζεται ούτως ή άλλως, εξασφαλίζοντας στους σεσημασμένους ψευδό-πολιτικούς τις μίζες, που είναι και ο μοναδικός τους στόχος. Δεν απαιτείται η έγκριση κανενός ψηφοφόρου γι’ αυτή τη διαδικασία. Για λόγους διαχείρισης του όχλου χρειάζεται όμως η κατασκευή της συναίνεσης της πλειοψηφίας. Αυτή είναι που επιτρέπει να συνεχίζεται η κατάχρηση του άλλοθι της δημοκρατίας.

Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί αυτή η ψευδεπίγραφη εντύπωση, είναι να απέχει η πλειοψηφία από το κακόγουστο πανηγυράκι. Μόνο μια συντριπτική, περιφρονητική αποχή από τις κάλπες θα μεταδώσει το μήνυμα που αρμόζει στα λαμόγια του τρέχοντος συστήματος: ψοφήστε, όλοι σας, τώρα. Μετά, βλέποντας και κάνοντας. Μέχρι τότε, καμία υποστήριξη στην διακομματική χούντα, το τέρας που θέλει την ψήφο μας μόνο και μόνο για να παριστάνει την δημοκρατία.

Δευτέρα 11 Μαΐου 2009

MIND FUCK - LOGOKRIMENI STLI - KYRIAKIS 10-5-09

Αγαπητό μου τρομολόγιο,


Σύμφωνα με δύο αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, οι γάμοι των δύο ομόφυλων ζευγαριών, δηλαδή της Ευαγγελίας με την Όλγα και του Θεμιστοκλή με τον Δημήτρη, κρίθηκαν «ως παρανόμως τελεσθέντες και ανυπόστατοι, νόμω ανύπαρκτοι και χωρίς να παράγεται εξ αυτών κανένα έννομο αποτέλεσμα».

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκανε δεκτές τις αγωγές του εισαγγελέα Ρόδου Γεωργίου Οικονόμου ως προς το σκέλος που αφορά το ανυπόστατο των δύο γάμων. Η έφεση εκ μέρους των ζευγαριών είναι άμεση αναμενόμενη εξέλιξη, όπως και ο χαρακτηρισμός της χώρας μας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ως το χριστιανορθόδοξο Ιράν των νότιων Βαλκανίων.

Η πλατιά λαϊκή βάση της Νέας Δημοκρατίας αδυνατεί, για πολλούς και διάφορους λόγους, να παρακολουθήσει τις εξελίξεις αυτής της υπόθεσης. Είναι περίπλοκες και θα λάβουν χώρα στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Δηλαδή μακριά, τόσο γεωγραφικά όσο και διανοητικά, από τον Γρεκομαχαλά που επιμένει να στηρίζει αυτή την αστεία πλην επικίνδυνη κυβέρνηση. Βέβαια, μπορεί κανείς να πει, ότι σε μικροκομματικό τουλάχιστον επίπεδο, είναι συμφέρουσα για την ΝΔ η κίνηση εκ μέρους του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, του περίφημου πλέον αρχιερέα της συγκάλυψης κύριου Γ. Σανιδά, κατόπιν έγγραφης εντολής του οποίου ξεκίνησε η δικαστική δίωξη των ομοφυλόφιλων συμπολιτών μας.

Για το εντόπιο θεαθήναι και την ικανοποίηση της συντηρητικής ΝΔ, ο κ. Σανιδάς πετάει το μπαλάκι της δίωξης των ομοφυλόφιλων στον περιφερειακό εισαγγελέα Ρόδου. Έτσι, βοηθάει την ετοιμόρροπη κυβέρνηση να απομακρυνθεί από το πολιτικό κόστος της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, μιας και όπως όλοι γνωρίζουμε, η νομική εξέλιξη της υπόθεσης θα είναι στην Ευρώπη, όπου τα ζευγάρια αναπόφευκτα θα δικαιωθούν. Η αποστασιοποίηση αυτή σίγουρα εκτιμάται πολύ από την ΝΔ, ειδικά τώρα, που οι παρεμβάσεις του κου Σανιδά, είναι όλο και πιο διαβόητες, αφού η εξωφρενική του απόφαση να μην παραπεμφθεί η υπόθεση του Βατοπεδίου στην βουλή, χαρακτηρίστηκε παράνομη από την ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος.

Οι πολίτες, εμείς δηλαδή, ομοφυλόφιλοι και μη, θα πληρώσουμε και πάλι τα σπασμένα, σε όλα τα επίπεδα. Από την μια θα υποστούμε διεθνή διασυρμό ως χώρα ρατσιστικών διακρίσεων και κοινωνικού σκοταδισμού. Από την άλλη, θα σπαταληθεί δημόσιο χρήμα σε παχυλές δικαστικές αμοιβές και έξοδα, ημέτερων εντεταλμένων εννοείται, για την διεξαγωγή του μακροπρόθεσμου και μάταιου αγώνα. Το αποτέλεσμα είναι προδεδικασμένο, μιας και στην ΕΕ είναι ήδη σε ισχύ οι διατάξεις για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι σε κάθε διάκριση, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής ταυτότητας.

Η δεξιά, με τις γνωστές γραφειοκρατικές κουτοπονηριές της, θέλει να κερδίσει την αρέσκεια των ομοφοβικών χριστιανοφασιστών που παραδοσιακά την ψηφίζουν. Ο ευκολότερος τρόπος για να τους συσπειρώσει εν όψει εκλογών είναι η κατασκευή εχθρών, μέσω της γνώριμης τακτικής της δαιμονοποίησης μειονοτήτων. Έχοντας ήδη μαρκάρει στενά και αιματηρά τους μετανάστες, με διώξεις, δολοφονικούς ξυλοδαρμούς και πάσης φύσης τρομοκρατία, τώρα η εξουσία στρέφεται προς οποιαδήποτε άλλη μειονότητα παραδοσιακά εγείρει τον φόβο και την προκατάληψη - εν προκειμένω τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει και αποστάσεις επειδή γνωρίζει πως το ήδη κουρελιασμένο κύρος της δεν αντέχει περισσότερες κατηγορίες για κατάχρηση εξουσίας και αντισυνταγματική δίωξη μειονοτήτων.

Καθαρά εκλογοθηρικά, η ΝΔ εξασφαλίζει τις αιμοδιψείς ιαχές των ομοφοβικών της οπαδών. Σε βάθος χρόνου, παρατείνει την πολιτική και κοινωνική ομηρία στην οποία καταδικάζεται εκ γενετής το 10% του πληθυσμού που αποτελούν σταθερά, σε κάθε κοινωνία, οι ομοφυλόφιλοι. Μην ξεχνάτε ότι η έλλειψη αναγνώρισης των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων της οποιασδήποτε μειονότητας είναι εξαιρετικά επικερδής για την εκάστοτε εξουσία. Η καταπίεση επιτρέπει την ασύδοτη οικονομική, κοινωνική και πολιτική εκμετάλλευση και εξαθλίωση, με πολλαπλά οφέλη για τους καταπιεστές.

Με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις λοιπόν, η κυβέρνηση, δια χειρός Σανιδά, παρέχει για μια ακόμα φορά, πλήρη κάλυψη στην αντικοινωνική συμμορία που συνθέτει η ελληνούλικη δεξιά, μαζί με τους παραδοσιακούς υποστηρικτές της, τους μικροαστούς, το παρακράτος και την εκκλησία. Αυτές οι όλο και πιο εγκληματικές συνιστώσες, ριζωματικά παθολογικές, είναι οι δυνάμεις του σκότους που κρατάνε την χώρα αυτή στο παρατεταμένο, μετά-μωαμεθανικό της κώμα.

Οι ίδιες τακτικές θα προκαλούσαν μαζική εξέγερση αν αφορούσαν κάποια άλλη μειονότητα, όπως τους Εβραίους ή τους μαύρους. Ας γίνει σαφές ότι μιλάμε για διώξεις εναντίον φορολογούμενων πολιτών, ίσων σε όλες τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην κοινωνία. Και όμως, από πολλούς συμπολίτες μας, ακόμα φαντάζει επιτρεπτό το να αντιμετωπίζονται οι ομοφυλόφιλοι από το κράτος ως κατώτεροι των ζώων όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Ποιο είναι όμως το λαϊκό έρεισμα που επιτρέπει στο κράτος την ανενόχλητη δίωξη των ομοφυλόφιλων συνάνθρωπων μας;
Η άρνηση της πραγματικότητας της ομοφυλόφιλης επιθυμίας φυσικά, και τα απωθημένα που αυτή προκαλεί. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο εδώ και καιρό ότι όσοι αισθάνονται αμήχανα και επιθετικά με την σεξουαλικότητα των άλλων είναι εκείνοι που έχουν ανεπίλυτες εσωτερικές συγκρούσεις όσον αφορά αυτό το ζήτημα.

Το 1996, στο πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, μια ομάδα ερευνητών ψυχιάτρων επέλεξαν 65 άτομα για ένα πείραμα, όλοι τους άντρες και εθελοντές κάτω των 24 ετών. Μέχρι τελευταίου αυτοχαρακτηρίζονταν ετεροφυλόφιλοι, ξεκάθαρα δηλώνοντας ότι δεν είχαν καμία συνειδητή ομοφυλόφιλη επιθυμία, πόσο μάλλον εμπειρία. Ο καθένας ξεχωριστά, και χωρίς να το γνωρίζει ο ένας για τον άλλον, αρχικά απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο. Αυτή η διαδικασία, εν αγνοία όλων των εξεταζόμενων πάντα, τους είχε κατατάξει, βάσει των απαντήσεων τους, σε δύο διαφορετικές ομάδες: τους ομοφοβικούς, δηλαδή εκείνους που τρομάζουν και αντιδρούν βίαια στους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες, και σε εκείνους που αισθάνονται άνετα απέναντι σε σεξουαλικές ταυτότητες που είναι διαφορετικές από την δική τους.

Ο δόκτωρ Λέστερ Ράιτ, σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, εξηγεί: «Κατά την εισαγωγή των φοιτητών στο εργαστήριο για το πείραμα, εξηγούσαμε στον καθένα ότι θα παρακολουθήσουν ερωτικά video ομοφυλοφιλικού περιεχομένου. Ταυτόχρονα, η στύση τους θα μετρούνταν ακριβέστατα από αισθητήρες που εφαρμόζουν στο πέος, καταγράφοντας και την παραμικρή ακούσια αντίδραση.»

Μετά την παρακολούθηση του video, έγιναν δύο ερωτήσεις στους φοιτητές: Πόσο ερεθίστηκαν εγκεφαλικά και πόσο σωματικά από τις ομοφυλοφιλικές εικόνες; Εκείνοι που δήλωσαν μηδενικές αντιδράσεις όσον αφορά την εγκεφαλική διέγερση ήταν εκείνοι που είχανε την δυνατότερη στύση, σύμφωνα με το αδιάψευστο ηλεκτρόδιο. Ακούγεται σχεδόν αυτονόητη η επιστημονική επιβεβαίωση της αιώνιας υποψίας, ότι εκείνοι που έχουν πρόβλημα με την σεξουαλικότητα των άλλων στην πραγματικότητα παλεύουν με εσωτερικούς δαίμονες και ανεπίλυτες, απωθημένες επιθυμίες. Τα ψυχολογικά αυτά προβλήματα συχνά οδηγούν σε συμπεριφορές δολοφονικές.

Και είναι τέτοιες οι συμπεριφορές των εισαγγελέων, που αντί να μαζεύουν κλέφτες υπουργούς, όπως οφείλουν, καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται το μένος του λαού για κατασκευασμένους εχθρούς. Στην ουσία κανενός η ψυχική, οικονομική, οικογενειακή ή ηθική ισορροπία δεν θίγεται από την αναγνώριση ενός ομοφυλόφιλου γάμου. Η εκκλησία δεν έχει τον παραμικρό λόγο επειδή το θέμα δεν είναι θρησκευτικό αλλά πολιτειακό. Αν αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί πανικοβάλλεται και αγριεύεται τόσο πολύ με αυτό το ζήτημα η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν χρειάζεται η συνδρομή καμίας ομάδας επιστημόνων. Είναι κρυφό καμάρι ότι αρκετά στελέχη της, και μάλιστα υπουργοί, είναι καταπιεσμένοι και άρα ομοφοβικοί, ομοφυλόφιλοι, κάποιοι μάλιστα και παντρεμένοι. Όσον αφορά την εκκλησία, περιττεύει και να το συζητάει κανείς, μιας και είναι πασίγνωστη η πληθώρα των κρυπτό-ομοφυλόφιλων στους κόλπους της.

Είναι εμετικό να βλέπεις το πόσο εύκολα αποδέχεται αυτή την υποκρισία η Ελληνούλικη κοινωνία. Ο ανύπαρκτος - όποτε τον συμφέρει - κρατικός μηχανισμός κινητοποιείται αποτελεσματικά μόνο για να καταστείλει όποιον διαμαρτύρεται και διεκδικεί δικαιώματα. Ο ίδιος μηχανισμός, αυτός που αρνείται και προφασίζεται αδυναμία όταν πρέπει να επέμβει σε οποιοδήποτε σημαντικό θέμα βασανίζει αυτή τη χώρα, δραστηριοποιείται αποτελεσματικότατα μόνο για την αυτοσυντήρηση του, είτε αυτή απαιτεί συγκάλυψη σκανδάλων, είτε δημαγωγική και ψηφοθηρική δίωξη μειονοτήτων. Ως πότε;

Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

ΤΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΩΛΛΑΔΑ

Αγαπητό μου τρομολόγιο,
Κλέφτης στον κλέφτη φώναζε πως κλέβει παραπάνω/ και ο άλλος κλέφτης του έλεγε πως εκλογές δεν κάνω / γιατί σαν κλέφτης έκλεβες τα πιο πολλά από μένα / θέλω τον χρόνο μου κ’ εγώ να αυξήσω τα κλεμμένα / Όταν και οι δυο μας κλέψουμε τα ίδια και άλλα τόσα/ τότε θα πάμε σε εκλογές και οι δυο μας για την δόξα!
(Στίχοι του ποιητή Δημήτρη Κωβαίου)
Σήμερα, στην χριστιανοφασιστική δικτατορία Κωλλάδα, είναι σαφές ότι η λέξη «ήθος» ακούγεται αντιπαθητική, γεροντοκορίστικη, αδικαιολόγητα μικρόψυχη. Στην καλύτερη περίπτωση, η οποιαδήποτε αναφορά στο «ήθος», ή ακόμα χειρότερα, στο «ηθικό», είναι αφορμή για ειρωνικά γέλια. Έχουμε συνηθίσει, πια, να συναντάμε τις έννοιες του «ήθους» και του «ηθικού» στριμωγμένες μόνο σε κάποια στομφώδη ατάκα, ανάμεσα σε άλλες εκμαυλισμένες έννοιες όπως «το άπλετο φως της αλήθειας», την «δημοκρατία» και την «βουλή των Ελλήνων».

Οι φράσεις αυτές δεν συνθέτουν τίποτε άλλο παρά λιτανείες φτιαγμένες από συνθηματικά μπιχλιμπίδια, κατάλληλα για να εντυπωσιάζουν μόνο εκείνους τους διανοητικά καθυστερημένους που αποτελούν τους πελάτες-ψηφοφόρους των δυο όχι-και-τόσο-μεγάλων-πια κομμάτων. Οι λέξεις αυτές, βαρύγδουπες αλλά καθησυχαστικές για όσους έχουν εθιστεί στην αναπαυτική τους αναγνωρισιμότητα, λειτουργούν ως πρόχειρες και φτηνές λύσεις για να στολίζεται με περίσσια υποκρισία το κακάσχημο πρόσωπο των αλληλο-καλυπτόμενων λαμόγιων που ευδοκιμούν παριστάνοντας την Κωλλάδικη άρχουσα τάξη.

Θα επιμείνω στον όρο «άρχουσα τάξη», επειδή η γενικότητα του καλύπτει όλο το φάσμα αρρώστιας που διέπει την δημόσια ζωή. Ας ξεπεράσουμε επιτέλους τον τεχνητό και ψευδεπίγραφο ορίζοντα του πολιτικού καρπαζοεισπράχτορα, του εκάστοτε κλέφτη και ψεύτη βουλευτή/υπουργού/πρωθυπουργού. Αυτά τα γλοιώδη ανθρωπάκια δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αχυράνθρωποι μιας πολύ σκοτεινότερης και ευρύτερης συνομωσίας εναντίον των συμφερόντων του λαού. Πρέπει να καθίσουμε επιτέλους, τουλάχιστον στο συνειδησιακό αν όχι στο ούτως ή άλλως διεφθαρμένο δικαστικό εδώλιο, όχι μόνο τους πολιτικούς, αλλά και όλους εκείνους που τους υποστηρίζουν.

Εννοώ τις πολυεθνικές μαφίες τύπου Siemens και J P Morgan, με τις ανήκουστα πειρατικές τακτικές που ακολουθούν για να ανεβάζουν κυβερνήσεις και να γκρεμίζουν οικονομίες, ανάλογα πάντα με τα βίτσια και τις ανάγκες των εξωφρενικά παρακμιακών golden shitheads που τις διοικούν. Εννοώ τους χυδαίους και αμετανόητους μαφιόζους-καναλάρχες, που είναι υπεύθυνοι για την οργανωμένη μαζική λοβοτομή που αυτοαποκαλείται ιδιωτική τηλεόραση. Εννοώ τους εμετικούς συνδικαλιστές-κομματόσκυλα που έχουν ξεπουλήσει σύσσωμη την εργατική τάξη σε όποιον την χρειάζεται, για όσο την χρειάζεται, όπως και αν την χρειάζεται. Εννοώ την εκκλησία και την σαπίλα που είναι αυτονόητα ταυτισμένη πια μαζί της. Εννοώ τους αδηφάγους και αδίστακτους τραπεζίτες που χρηματοδοτούν όλους αυτούς τους εθνοπροδότες. Εννοώ τους διορισμένους από την εκάστοτε κυβέρνηση και άρα εγκάθετους και σε εντεταλμένη υπηρεσία δικαστικούς που τους εξασφαλίζουν ασυλία. Εν ολίγοις, ναι, εννοώ οποιονδήποτε κατέχει κάποιο αποτελεσματικό πόστο εξουσίας σε αυτή την χώρα. Όλοι τους πρέπει να τεθούν υπό ριζοσπαστική αμφισβήτηση, κυρίως όσον αφορά, το μαντέψατε, το ήθος τους.

Μην γελάτε. Και όμως, η λέξη «ήθος» κάποτε είχε νόημα. Όχι ειρωνικό, ούτε βαρετό, αλλά ζωτικό, ενδιαφέρον νόημα, αναπόσπαστο για την τιμή εκείνου που διακρίνονταν για αυτό. Ναι, το ήθος ήταν κάτι που χαιρόσουν να λέγεται ότι σε διακρίνει. Δεν αισθανόσουν άβολα, όπως νιώθεις τώρα, που αν σου πούνε ότι έχεις ήθος δαγκώνεσαι ελαφρώς, μιας και η έκφραση κατατάσσεται στους ευφημισμούς, στην καλύτερη περίπτωση είπαμε, παρέα με άλλους αμήχανους και χλιαρούς χαρακτηρισμούς όπως αυτόν του «καλού παιδιού». Το ήθος δηλαδή, αν υφίσταται έστω και διαδικαστικά στο λεξιλόγιο μας, αποτελεί μια τετριμμένη έκφραση passe par tous, κατάλληλη για να χαρακτηρίζει μόνο τους άχρωμους και άγευστους αυτού του κόσμου, εκείνους που επιβιώνουν απλά επειδή κανείς δεν τους θεωρεί αξιόλογους αντίπαλους. Ίσως να αποτελεί και μια κεκαλυμμένη απαξίωση, καθώς επισημαίνει μια ποιότητα που σίγουρα δεν εκτιμάται από την παρούσα κοινωνική πραγματικότητα.

Ας πάρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Η θέα του πρωθυπουργού, κ. (lol) Κώστα Καραμανλή, σε πλάνα από τις πρόσφατες ομιλίες του κατά την περιοδεία του στην Ελληνική επαρχία, δρασκέλισε ένα ορόσημο θράσους που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα δω να ξεπερνιέται. Φωνασκώντας και χειρονομώντας όσο πιο λαϊκίστικα μπορούσε, παρίστανε τον αγανακτισμένο, εκτοξεύοντας κάθε είδους απαξίωση και επιθετική ρητορική προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Αν είχε το παραμικρό ήθος, αυτή ήταν η στιγμή που θα έπρεπε να αποδείξει το περίφημο, και καταγέλαστο πλέον σλόγκαν, «σεμνά και ταπεινά», κρατώντας τους τόνους χαμηλούς, όπως αρμόζει σε κάποιον που ηγείται μιας απροκάλυπτα διεφθαρμένης και εγκληματικής παράταξης, μιας συμμορίας στην ουσία, που έχει συλληφθεί να εγκληματεί κατ’ επανάληψη και επ’ αυτοφώρω.

Το ότι ο κ. (lol) Καραμανλής, επιμένει να κατηγορεί για τα παρόντα δεινά της Κωλλάδας την παράταξη που κυβερνούσε προ πενταετίας, είναι από τις πιο εξωφρενικές παραστάσεις αήθειας που έχουμε δει ποτέ. Το ότι βρίζει τους αντιπάλους του για εγκλήματα που ο ίδιος δεν κυνήγησε ποτέ, ενώ η κυβέρνηση της οποίας ο ίδιος ηγείται βρομάει χειρότερα και από κόπρανα γριπιασμένου γουρουνιού, είναι αξιοθαύμαστο ως ένας νέος, τοξικά μεταλλαγμένος, ορισμός του στρεψόδικου. Το ότι σε λίγες μόλις ώρες μετά από αυτή την επίδειξη αμετανόητης έπαρσης, ο ανεκδιήγητος πλέον κ. Καραμανλής, θα ανακοίνωνε την συγκάλυψη, μέσω χειραγωγούμενης δικαιοσύνης, όλων των σκανδάλων που έχουν σοκάρει την Ελλάδα επί της αποφράδας πενταετίας του, προσθέτει μια ακόμα επίστρωση αηδίας στην όλη, ιδιαίτερα προσβλητική, ακόμα και για την νοημοσύνη ενός μικρού παιδιού, παράσταση που δίνει.

Είναι απελπιστικό να παρακολουθείς την ξέφρενη ξεφτίλα της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα τσούρμο ανερμάτιστους απατεώνες και ληστές, που επιμένουν προκλητικά ότι κυβερνάνε με βουλευτική αυτοδυναμία, ενώ με δυσκολία αναβάλλουν πλέον την βέβαιη, ισοπεδωτική τους συντριβή. Έχουν συσσωρεύσει και αγνοήσει την χλεύη και την οργή κάθε σκεπτόμενου πολίτη από την μια, ενώ από την άλλη ορθοποδούν με κόπο, και μόνο χάρη στην υποστήριξη της ακροδεξιάς, της πρώτης τους αγάπης και παντοτινής. Αυτή, ξεδιάντροπα πλέον, είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει μείνει να στηρίζει τα βρομερά θεμέλια της όλης αποκρουστικής «πολυκατοικίας», όπως τόσο χαριτωμένα αποκαλούν την δεξιά σφηκοφωλιά οι θιασώτες της.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο αποκαρδιωτικό θέαμα, για οποιονδήποτε Έλληνα με δημοκρατική συνείδηση, το να παρακολουθεί, επί καθημερινής βάσης, τον εφιαλτικό Καρατζαφέρη και την αποτρόπαιη φασιστική κομπανία του, καθώς εκβιάζουν απροκάλυπτα την κυβέρνηση, και άρα την Κωλλάδα ολόκληρη. Η κάθε αμφίσημη, μικροπολιτική, και προκλητικά τυχοδιωκτική δήλωση των εκπρόσωπων του ΛΑ.Ο.Σ. έχει σαν μοναδικό στόχο να απομυζήσουν και το παραμικρό παραταξιακό όφελος από την ατυχέστατη αυτή εθνική συγκυρία. Ιστορικά, η στάση αποτελεί μια κλασσική τακτική της ακροδεξιάς, που ως λύκος, πάντα στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Κάποιος υπερβολικός, αλλά όχι άστοχος, μπορεί άνετα να δηλώσει ότι η μοίρα της χώρας μας εξαρτάται, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε, είτε όχι, από τις διαθέσεις των αποβρασμάτων που ξεχείλισαν από τον βόθρο της Χρυσής Αυγής.

Εννοείται ότι η ανελέητη κακοποίηση της οποιασδήποτε πολιτικής και δημοκρατικής μας ευαισθησίας δεν προέρχεται μόνο από την δεξιά. Ο, κ. Γιώργος Παπανδρέου, θριαμβολογεί ως αναπόφευκτος μελλοντικός πρωθυπουργός, παρ’ όλο που η νίκη του θα είναι εφικτή μόνο υπό την τελευταία εναπομείνασα λογική στην χώρα, αυτή που προστάζει πως «το μη χείρον βέλτιστον». Επιμένει, φτυστός ο πατέρας του σε αυτό, να μας κοροϊδεύει υποσχόμενος ότι θα ξορκίσει την ληστρο-φασιστική γαλάζια μπίχλα, πιθανόν ραντίζοντας τον τόπο με θαυματουργή σοσιαλιστική αγιαστούρα. Επειδή όμως πολλά ακούμε από το Πασόκ, ας μας μιλήσουν και λίγο για τον διεστραμμένο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ας θυμηθούμε όλοι μας ότι ψηφίστηκε επί υπουργίας Φίλιππου Πετσάλνικου το 2003, λίγο πριν πέσει το ΠΑΣΟΚ, ώστε να αποφύγουν τα ασύδοτα κλεφτρόνια-στελέχη του να σαπίσουν στην φυλακή όπως τους άξιζε. Ο νόμος αυτός στηρίζεται στο εξίσου διεστραμμένο άρθρο 86 του Συντάγματος που εισηγήθηκε ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος κατά τη διάρκεια της αναθεώρησης του Συντάγματος το 2001. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι πλέον ανενεργός όμως, και αυτό λόγω της θέσεως σε ισχύ των Διεθνών Συνθηκών κατά της Διαφθοράς. Αυτοί, σύμφωνα με το Άρθρο 28.1 του Συντάγματός, έχουν υπερνομοθετική ισχύ και για τον λόγο αυτό ενσωματώθηκαν στην Ελληνική νομοθεσία με τους νόμους 3560/2007 και 3666/2008. Άρα, οι πολλές φανφάρες περί κατάργησης του νόμου περί ευθύνης υπουργών προέρχονται από εκείνους που έχουν ίδιον όφελος από την ψευδαίσθηση της ισχύς του ή από άγνοια των Διεθνών Συνθηκών. Τίποτε από τα δυο δεν συγχωρείται. Γιατί δεν απαντάει επ’ αυτού, σήμερα, ο κος Παπανδρέου, μπας και γίνει ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που θα χώσει κάποιον από αυτούς τους απατεώνες στην φυλακή, αντί να είναι ο τελευταίος από μια μακρά σειρά πρωθυπουργών που ανέβηκαν στην εξουσία ως λύση απελπισίας;

Δευτέρα 27 Απριλίου 2009

MIND FUCK 26/4/2009 - SAVE THE FREE INTERNET

Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Απευθύνομαι όχι μόνο σε σένα, αλλά και σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να προστατεύσει τα δικαιώματα του για ελεύθερη πρόσβαση στην οποιαδήποτε πληροφορία επιλέγει εκείνος. Όσα έχω να πω αφορούν άμεσα δηλαδή όποιον θέλει να διαβάζει, να βλέπει και να ακούει ό, τι γουστάρει, όπου και να βρίσκεται στον πλανήτη, είτε ο ίδιος, είτε αυτό που αποζητάει, εύκολα, ελεύθερα, γρήγορα και φτηνά.

Και πρέπει όλοι να δώσουμε βάση στα όσα ακολουθούν επειδή οι γραβατοφορεμένοι βρικόλακες και οι ταγεροφορούσες μέγαιρες που παριστάνουν τους πολιτικούς και προστάτες μας, έχουνε ήδη βάλει για τα καλά στο μάτι το διαδίκτυο.

Εν αγνοία μας φυσικά, σκαρώνουνε και ψηφίζουν τα νομοσχέδια εκείνα που ελπίζουν ότι θα τους επιτρέψουν να ξεπουλήσουν και αυτό το δημόσιο αγαθό – ληστεύοντας το από εμάς φυσικά - στις πολυεθνικές που υπηρετούνε. Ακούστε προσεκτικά, μιας και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Εν ονόματι του ελληνικού λαού, την συμπτωματικά συμβολική ημερομηνία 21 Απριλίου 2009, οι Ευρωβουλευτές μας – ευτυχώς - ψήφισαν στην Ευρωβουλή υπέρ της τροποποίησης αρ.138.

Το άρθρο 138 είναι μια από τις πιο θολές και νομικίστικες λεπτομέρειες της γενικότερης Ευρωπαϊκής νομοθεσίας τηλεπικοινωνιών. Αποτελεί μήλον της έριδος μεταξύ ελεύθερων πολιτών και εταιρικών δικτατοριών επειδή εξασφαλίζει «….ότι κανένας περιορισμός δεν μπορεί να επιβληθεί στα βασικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του τελικού χρήστη, χωρίς να υπάρχει πρότερη δικαστική απόφαση…εκτός από περιπτώσεις που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας.»

Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η προστασία της ελευθερίας της έκφρασης και της πληροφόρησης του χρήστη δεν αρέσει καθόλου στις πολυεθνικές εταιρίες που θα ήθελαν πολύ να έχουν το νόμιμο δικαίωμα ώστε ανενόχλητες να εκβιάζουν φράγκα από το παραμικρό κλικάρισμα μας. Επίσης, πολλά ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η ακήρυχτη χούντα που ζούμε στην Ελλάδα, θα ενδιαφέρονταν για νόμιμους τρόπους αποκλεισμού διάφορων χρηστών με κατασκευασμένες κατηγορίες περί παράνομου κατεβάσματος ταινιών και λοιπές μπουρδολογίες. Ήδη, για λόγους που αγνοούμε, το Youtube, το Facebook και το Myspace, στην Ελλάδα λογοκρίνονται.

Το άρθρο 138 εντάσσεται σε ένα νεφελώδες, γιγαντιαίο, νομικό τερατούργημα που θα ψηφίζεται μέχρι τις 5 Μάιου στην Ευρωβουλή. Αυτό το νομοσχέδιο έχει σαν σκοπό την “διευθέτηση” διαφόρων «ζητημάτων» που προκύπτουν στο διαδίκτυο. Όπως όλες αυτές οι ερεβώδεις νομοθεσίες που καθαγιάζουν και αθωώνουν τα πολλαπλά εγκλήματα που γίνονται εις βάρος μας από την πολυεθνική δικτατορία που μας ρουφάει καθημερινά το αίμα, έτσι ακριβώς και το πόνημα αυτό είναι δυσνόητο, γραμμένο σε άπταιστα και αδιαφανή ακαταλαβίστικα. Το σύνολο του είναι σχεδόν εκτός ελέγχου από τους πολίτες που θα το υποστούν, λόγω του χρόνου που απαιτείται για την μελέτη του. Εννοείται ότι είναι επίτηδες έτσι αφού στόχος του είναι να περνάει στο ντούκου η εφιαλτική του πρόθεση από τους μη έχοντες διδακτορικό στην σύνταξη φασιστικών νόμων.

Ένα από τα βασικότερα «προβλήματα» που καλείται να «λύσει» το εφιαλτικό αυτό νομοσχέδιο είναι η «πειρατική» διακίνηση ήχου, εικόνας και εφαρμογών από το διαδίκτυο. Όπως καταλαβαίνετε, πίσω από αυτό το άλλοθι δεν κρύβεται τίποτε άλλο πέρα από την απελπισμένη προσπάθεια μερικών να πουλήσουν διαδικτυακό νταβατζηλίκι πάσης φύσης.
Ο ενοχλητικά υπερκινητικός Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ είναι ο κύριος εχθρός του ελεύθερου internet σήμερα στην Ευρώπη. Προσπαθεί εδώ και καιρό να εφαρμόσει το νομικό πλαίσιο που θα επιτρέπει ακόμα και την ποινικοποίηση των χρηστών από τους παροχείς διαδικτυακών υπηρεσιών. Αυτό προσπάθησε να εφαρμόσει πρόσφατα στην Γαλλία με τον κατάπτυστο νόμο Hadopi, που θα παρέδιδε τα ηνία του διαδικτύου στις πολυεθνικές, παρέχοντας τους μάλιστα την δυνατότητα να σε αποκλείουν από την πρόσβαση στο διαδίκτυο μετά από τρείς παραβάσεις. Σαν να λέμε σου αφαιρούν το δίπλωμα οδήγησης επειδή σε έπιασαν να οδηγείς με πειρατικά ανταλλακτικά.

Ο κοντοπίθαρος χορηγός της σιτεμένης ιταλιάνας αρχοντοβίζιτας ευτυχώς πήρε τον πούλο, καθώς η φασιστική και αντιλαϊκή του απόπειρα έπεσε στο κενό, αφού ο κατάπτυστος νόμος Hadopi καταψηφίστηκε πανηγυρικά. Ο όλεθρος του Σαρκό, αλλά και των νταβαντζήδων που νοσταλγούνε τις εποχές που ήσουν υποχρεωμένος να πληρώνεις από τη μύτη για την οποιαδήποτε πληροφορία, ήταν αναπάντεχος. Παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να εφησυχάζουμε, μιας και είμαι σίγουρος ότι οι επιθέσεις εναντίον της πρωτοφανούς ελευθερίας που μας προσφέρει το διαδίκτυο δεν πρόκειται να ατονήσουν, αλλά, αντίθετα, φοβάμαι ότι θα ενταθούν.

Οι απανταχού διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες, σαν την απόλυτη σαπίλα που κυβερνάει την Κωλλάδα σήμερα, σκοπεύουν κάποια στιγμή, με κάθε τρόπο, να παραδώσουν την ελεύθερη διακίνηση πληροφορίας στον έλεγχο των πολυεθνικών εταιριών και στους παροχείς διαδικτυακών υπηρεσιών. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να ελέγχουν την παραμικρή κίνηση του ποντικιού σας και να κερδοσκοπούν από το κάθε κλικ που θα κάνετε στην όλο και πιο εξαρτώμενη από το διαδίκτυο ζωή σας.

Ονειρεύονται την διαμόρφωση και την εγκαθίδρυση του νομικού πλαισίου που θα ποινικοποιεί οποιεσδήποτε συμπεριφορές και ανταλλαγές αρχείων ή πληροφοριών δεν είναι αρεστές στην πολυεθνική χούντα που απλώνει τα σκοτεινά της πλοκάμια με όλο και πιο ύπουλο τρόπο πάνω από τα απαθή σας κεφάλια.

Και μια που μιλάω για απαθείς, ας απευθυνθώ και σε όσους ζούνε ακόμα στην προ-διαδικτυακή εποχή, και δεν έχουν αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται: Το Internet είναι η σημαντικότερη ανθρώπινη κατάκτηση μετά την φωτιά, τον τροχό και το μικροτσίπ. Η απεριόριστη δυνατότητα ανταλλαγής και αναζήτησης πάσης φύσης πληροφορίας, είτε πρόκειται περί ήχου, εικόνας ή κειμένου, με μερικά εύκολα κλικ, σημειοδοτεί μια πρωτοφανή έκρηξη στον τρόπο που ζούμε, μηδενίζοντας τον παγκόσμιο χρόνο σε ένα ατέρμονο «τώρα», ενώ ταυτόχρονα εξαφανίζει τις δυσκολίες του οποιουδήποτε «εδώ και εκεί». Από τις αγορές στο σούπερ μάρκετ, μέχρι την πιο εξεζητημένη αναζήτηση που μπορείτε να διανοηθείτε, από διασκέδαση, μάθηση, γνώση έως και προσωπικές γνωριμίες, τα πάντα της ανθρώπινης ύπαρξης εν ολίγοις, χωράνε πια στον πληκτρολογημένο ορίζοντα της οθόνης ακόμα και του κινητού σας.

Η ελεύθερη πρόσβαση στην κοινωνία της πληροφορίας είναι δικαίωμα τόσο αναφαίρετο όσο και το δικαίωμα για καθαρό νερό. Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να μας παρουσιάσουν οι πολυεθνικές τον έλεγχο που διακαώς θέλουν να ασκήσουν είναι ύπουλος και μοχθηρός. Εν ολίγοις, οι παροχείς διαδικτυακών υπηρεσιών ζητάνε από τις κυβερνήσεις να τους επιτραπεί να επιλέγουν ποια sites θα σας είναι προσβάσιμα ως μέρος της συνδρομής σας και ποια όχι. Ύπουλα μεταμφιεσμένα ως «φιλικά και ξεκάθαρα πακέτα υπηρεσιών για την ευκολία και εξυπηρέτηση του χρήστη», ο κάθε παροχέας θα σας πασάρει εκείνες τις συνεργασίες που του είναι επικερδέστερες, ανάλογα με τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με το τάδε ή το δείνα site.

Στην ουσία, θα είστε συνδρομητής σε ένα διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι, μιας και θα έχετε πρόσβαση μόνο σε όποια πληροφορία, εικόνα και ήχο κρίνεται επικερδής, κατάλληλη η ακόμα και απλά αρεστή στον παροχέα σας. Αντιλαμβάνεται και ο πλέον ηλίθιος, ότι απειλείται άμεσα η αληθινή δύναμη του χρήστη του διαδικτύου, δηλαδή το ότι μέχρι σήμερα απολαμβάνει απόλυτα ελεύθερη προσβασιμότητα ακόμα και στην πιο άγνωστη και καλά κρυμμένη γωνιά αυτού του άπειρου ωκεανού πληροφορίας.

Πραξικοπηματικά, απροειδοποίητα και μουλωχτά, λοιπόν, η όλο και πιο ξεκάθαρα φασιστική και παγκοσμιοποιημένη νέα τάξη πραγμάτων, δημιουργεί και προσπαθεί να εφαρμόσει το άδικο νομικό καθεστώς που θα παραδώσει το διαδίκτυο στα αδηφάγα χέρια τους. Οι τραπεζίτες που χρηματοδοτούν και άρα ελέγχουν τις πολυεθνικές εταιρίες-συμμορίες, σε αγαστή σύμπνοια με τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις που προσφέρουν και στους δυο βιτρίνα, ονειρεύονται ότι αργά η γρήγορα θα τους επιτραπεί να σφετερίζονται και αυτή την ελευθερία μας, θυσιάζοντας την μαζί με όλες τις υπόλοιπες, στον βωμό του πλουτισμού τους. Δεν θα τους περάσει, απλά επειδή το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Κυριακή 12 Απριλίου 2009


Photo by Aspasia Koulyra for SOUL magazine

MIND FUCK 2009

EDO I STILI POU LOGOKRINETAI EITE STO PROTO THEMA, EITE STO FACEBOOK.

TO FB GROUP OPOU ANEVAZA TIS STILES MAS AFISE XRONOUS META APO REPORTS XRISTIANOFASISTWN K OMOFOVIKWN SYMPOLITWN MAS. AS DOUME POSO THA KRATISEI TO KAINOURIO.

ANEVAZO TIS DYO STILES POU KOPIKAN APO TO PROTO THEMA TON TELEFTAIO MINA.

STILI KYRIAKIS 12 APRILIOU 2009

Αγαπητό μου τρομολόγιο,


Ο καιρός σπάει αλλά η εποχή παραμένει ψηφιακά κωδικοποιημένη. Αν έχεις το παραμικρό σεξουαλικό ένστικτο, έστω και αν υποκλέπτεις διακεκομμένο διαδίκτυο, είμαι σίγουρος ότι πέρασες ακόμα μια εβδομάδα με τρελά κέφια, αντιμέτωπος και εσύ με οθόνες που πάνω τους ξάπλωναν, και αγκομαχούσαν ανάμεσα σε ηλεκτρονικά παράσιτα, έρωτες τεχνολογικής άνοιξης και ψυχολογικού χειμώνα.

Αποσβολωμένος και όχι μόνο, παρακολούθησες αμέτρητα πίξελ να χαμαιλεοντίζουν προσομοιάζοντας αλλεπάλληλες αποχρώσεις σάρκας. Σε έλουσε λαγνεία εν αφθονία, αναδυόμενη από webcam, τις ελαφριές και πανταχού τηρούσες διαδικτυακές κάμερες, αυτά τα μικρά τεχνολογικά θαύματα που αγκιστρώνονται εύκολα γύρω σου, σαν σπουργίτια που τιτιβίζουν εικόνες, επιτηρώντας, και εύκολα διυλίζοντας το δέρμα σου, όχι μόνο το δικό σου, αλλά και των υπόλοιπων, καλώντας και απαντώντας προς τους ανά τον πλανήτη διεσπαρμένους και αυτόκλητους πορνοστάρ, όλους αυτούς κάνουν έρωτα ζωντανά στο διαδίκτυο, ερασιτεχνώντας για χάρη της καυλωμένης μοναξιάς των θεατών τους.

Προσφέρουν συντροφιά οι webcam, τα φλύαρα και αδιάκριτα αυτά κατοικίδια, που μας παρακολουθούν πιο πιστά από σκυλιά και πιο υπεροπτικά από γάτες. Εκτός όμως από αυτό παρέχουν και διάφορες αυτόματες επιλογές ρύθμισης των φωτιστικών τους παραμέτρων. Οι δυνατότητες επεξεργασίας εικόνας είναι το κρυφό τους χαρτί, σε βοηθάνε ούτως ώστε ακόμα και εμφανιζόμενος υπό την διεκπεραιωτική και χαμηλού προϋπολογισμού αυγή ενός πεζού λαμπατέρ γραφείου, να μοιάζεις σαν πρωταγωνιστής καλλιτεχνίζοντος video clip. Έτσι, με μερικά κλικ αριστερά, η τεχνολογία, πιο απλή αλλά και πιο θαυματουργή από ποτέ, προμηθέας και δεσμώτης σου, παρέχει την υποκειμενική δυνατότητα που λείπει από τον καθρέφτη σου, που μέχρι σήμερα ήταν η μοναδική οικουμενική οθόνη αναπαραγωγής του ειδώλου σου, πεπαλαιωμένος πια, μιας και μπορεί να αντανακλά τα πάντα για σένα εκτός από το πώς εσύ θέλεις να δεις τον εαυτό σου.


Το internet σε χρήζει σκηνοθέτη του εαυτού σου, χωρίς όμως να σε δεσμεύει ή να σε καθοδηγεί ούτε με το πιο υποτυπώδες σενάριο. Σε αυτό είναι ο πιο ολοκληρωμένος προσομοιωτής υπαρξιακής ελευθερίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Καλείσαι να υποδυθείς ρόλους, πολλαπλούς και αντιφατικούς κάθε φορά, όλοι χωρίς ουσία αλλά με πολύ πικάντικη γεύση, φτιαγμένοι από τεχνικές λεπτομέρειες και αυτοσχεδιαστικές ταυτότητες. Μπορείς να υπερεκθέτεις την εικόνα σου όσο θες, να καις το είδωλο σου, και έτσι να στερείς τις δίπλες λίπους, τις ρυτίδες, τις τρίχες σου από τον τυχαίο θεατή του οποιουδήποτε on line τόπου συνάντησης αλληλο-ηδονοβλεψιών, όπως το cam4.com και τόσα άλλα. Όλα αυτά τα ελαττώματα θα παρέμεναν κατά πάσα πιθανότητα άγνωστα, μιας και εσύ είσαι στην Αθήνα ενώ αυτός καυλώνει κάπου μακριά. Αν και σε έχει μπροστά του, είναι μακριά σου. Το εδώ παραμένει και για τους δύο σας εξίσου φευγαλέο από το τώρα, νομίζετε ότι είστε μαζί, και ίσως είστε, αν σκεφτεί κανείς ότι είστε πιστοί στην ίδια θρησκεία, προσκυνάτε μαζί στους ναούς προσωπικής διαπόμπευσης, κρατώντας κεριά όχι στον αυτοεξευτελισμό, αλλά στην εμπιστοσύνη ότι το βλέμμα που σε κρίνει σιωπηλά από την άλλη μεριά της σύνδεσης, θα συνοδεύεται από χαμόγελο, το τόξο του οποίου δεν έχει στόχο, ούτε θύμα, αλλά μόνο πρόκληση.

Και όμως, κάποιος βρικόλακας παραμονεύει, ακόμα και στις αθώες, ερωτικές μέρες του διαδικτύου, αυτόν τον επίγειο παράδεισο που κάποτε θα θυμόμαστε ως ακόμα μια χαμένη ευκαιρία για ελευθερία. Η εξορία από αυτόν είναι προ των πυλών, καθώς …. «λίστες με τους δικτυακούς τόπους που επισκέπτονται οι χρήστες, τα e-mail που ανταλλάσσουν, καθώς και τις τυχόν τηλεφωνικές κλήσεις που πραγματοποιούν μέσω του Διαδικτύου (π.χ. μέσω Skype), αποθηκεύονται υποχρεωτικά για 12 μήνες από τους παρόχους πρόσβασης (ISP) σύμφωνα με Οδηγία της ΕΕ που τίθεται σε εφαρμογή από τη Δευτέρα 6 Απριλίου 2009».

Εν συντομία, Βρετανικής έμπνευσης και αντιτρομοκρατικής υστερίας, το ξεκάθαρα ολοκληρωτικό αυτό μέτρο υποχρεώνει όλους μας να επανεξετάσουμε το τι και το πώς κάνουμε στο δίκτυο. Από εδώ και πέρα, θα καταγράφονται τα πάντα, και οι ζωές των όλων θα είναι στην διάθεση ανώνυμων ρουφιάνων που θα διαχειρίζονται τις πληροφορίες κατά το δοκούν, και πάντα ανάλογα με τις επιθυμίες των κατά καιρών αφεντικών τους. Οποιοσδήποτε θέλει να σε βλάψει δεν θα έχει να κάνει τίποτε περισσότερο από το να υποκλέψει κάποια από αυτά τα στοιχεία και με μια απλή ανάρτηση να σε διασύρει παγκοσμίως.

Και εκεί είναι που προκύπτει το πιο ενδιαφέρον ερώτημα απ’ όλα. Τι είδους δεδομένο μπορεί να αποτελεί βάση για εκβιασμό ή έστω πίεση σε μια κοινωνία που από μόνη της απεκδύεται την έννοια της προσωπικής ζωής; Μπορεί σήμερα να είναι ελάχιστοι εκείνοι που επιτρέπουν στην web κάμερα την πρόσβαση στις ιδιωτικότερες των στιγμών τους. Δεν είναι λίγοι όμως εκείνοι που εκούσια δακτυλογραφούν ενδελεχή βιογραφικά τους σε προφίλ δικτύων κοινωνικής αλληλεπίδρασης όπως το Facebook, το Myspace, το Twitter και αναρίθμητα άλλα. Σε αυτά τα sites μπορείς ανά πάσα στιγμή να ενημερωθείς για δεσμούς, χωρισμούς, τσακωμούς, κάθε είδους λεπτομέρεια για τις ζωές των άλλων. Όλοι τους είναι άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γνωρίσεις ποτέ, και παρ’ όλα αυτά θα συνεχίζεις να διασκεδάζεις καθημερινά με την σαπουνόπερα της ζωής τους, αν δεν τους πετύχεις να κάνουν έρωτα online. Και αν δεν κάνουν σήμερα οι ίδιοι, κατά πάσα πιθανότητα τα παιδιά τους θα έχουνε ξεπεράσει κάθε αναστολή.
Έτσι, με πρωτοφανή τρόπο, θα διοικούμαστε από εξουσίες που θα έχουν στα χέρια τους, πρόσφορο ανά πάσα στιγμή για χρήση κατά το δοκούν, οποιοδήποτε προσωπικό δεδομένο έκανες το λάθος να πληκτρολογήσεις ή να αναμεταδώσεις από το διαδίκτυο.

Καθώς οι πληροφορίες αυτές κυμαίνονται σε φάσμα όλο και πιο ευρύ, διαγράφουν τροχιές όλο και πιο περίπλοκα διασταυρούμενες, όπως οι ρουτινιάρικες τραπεζικές συναλλαγές e-banking που μπορεί να μοιράζονται την ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση που ταυτόχρονα χρησιμοποιούμε για τις πιο μύχιες εξομολογήσεις μέσω MSN. Έτσι, κατευθυνόμαστε όλοι προς ένα μέλλον όπου οι έννοιες του δημόσιου και του ιδιωτικού θα πάψουν σύντομα – και για πάντα - να έχουν τις σημερινές τους σημασίες. Αυτό μπορεί μόνο να συμφέρει εκείνους που σφετερίζονται την αξιολόγηση και την διακίνηση αυτών των πληροφοριών. Οι διανομείς και εκτιμητές της ζωής μας μπορεί να είναι από σκιώδεις εταιρίες marketing και δημοσκοπήσεων μέχρι τα διάφορα μορφώματα ρουφιάνων που σκαρφαλώνουν ενίοτε στην εξουσία και από εκεί επιτηρούν όσο καλύτερα μπορούν αυτούς που ξέρουν πολύ καλά ότι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να εξεγερθούν. Μέχρι στιγμής η επιτήρηση αυτή είναι όλο και καλύτερη, ενώ η εξέγερση μοιάζει όλο και πιο μακρινή. Εγώ πιστεύω ότι θα συναντηθούνε, και το ραντεβού θα είναι αντάξιο της πιο καυτής κάμερας.

STILI KYRIAKIS 8 MARTIOU 2009



Αγαπητό μου τρομολόγιο,

Έχω γίνει έξαλλος με τα θλιβερά επεισόδια στην παράσταση της όπερας Ρούσαλκα στην Λυρική Σκηνή. Εγκάθετοι συνδικαλιστές φασιστοτραμπούκοι της (ούτως ή άλλως πανηγυρτζίδικης) ορχήστρας εκβίασαν την Γαλλίδα σκηνοθέτιδα πως αν επιμείνει να ανεβάσει το ομοφυλόφιλο φιλί που απαιτούσε η ανάγνωση του έργου της, εκείνοι θα σταματήσουν να παίζουν στην πρεμιέρα, δηλαδή απείλησαν ότι θα σαμποτάρουν όλη την παραγωγή στον βωμό του μικροκομματικού, ομοφοβικού φασισμού τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι χρυσαυγίτες που υποδύονται τους καλλιτέχνες καταχρώμενοι χρήματα του δημοσίου, συνέταξαν ένα κατάπτυστο κείμενο που έσταζε ρατσιστικό δηλητήριο και μισανθρωπία. Αυτό, σε μορφή φυλλαδίου, μοιράστηκε στο κοινό από τον αρχηγό της ορχηστρο-συμμορίας πριν την παράσταση, δηλώνοντας έτσι απερίφραστα την ναζιστική τους ιδεολογική θέση και πράξη.

Όταν gay και λεσβίες ακτιβιστές προσπάθησαν να διαβάσουν κείμενο διαμαρτυρίας απέναντι στον ομοφοβικό εκβιασμό των εμετικών βιολιτζήδων-τραμπούκων, έχοντας πάρει την προφορική άδεια του προέδρου της Λυρικής Σκηνής, Οδυσσέα Κυριακόπουλου, έγινε το έλα να δεις. Τα security και κάποιοι άλλοι χουντο-υπαλληλάκοι της συμφοράς προσπάθησαν να τους αποτρέψουν. Μέχρι και μπουνιές έριξαν οι χιτλερικοί οργανοπαίχτες προκειμένου να μας αποδείξουν τι καπνό φουμάρουν. Εννοείται ότι δεν έχει γίνει η παραμικρή παραίτηση ή απόλυση, μιας και στην Κωλλάδα είναι αυτονόητη η ξεφτίλα οποιουδήποτε δημόσιου λειτουργού, και έτσι η έστω και τυπική ανάληψη ευθυνών είναι περιττή υποκρισία.

Ποιος είναι όμως αυτός ο πρόεδρος της Λυρικής Σκηνής που ανέχεται να πληρώνει τραμπούκους και φασίστες προκειμένου να εκβιάζονται καλλιτέχνες και να παραβιάζονται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα από καθίκια συνδικαλιστικών συμμοριών που παριστάνουν τους μουσικούς;

Ο διαχρονικά αντιπαθέστατος Οδυσσέας Κυριακόπουλος είναι γνωστός στους κύκλους της υψηλής τρομοκρατίας ως μια από τις πλέον σεσημασμένες αρχιφιλιππινέζες της μαύρης χούντας που κοντεύει να σκεπάσει την Κωλλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη.
Το πλουτοκρατικό αυτό φίδι διαγράφει την αποκρουστική και καταστροφική του τροχιά από την εποχή που ανακοίνωνε τις γενοκτονικές βουλές της ελληνούλικης πλουτοκρατίας ως πρόεδρος των Ελλήνων Βιομηχάνων (μην κλάσω). Πρόσφατα διορίστηκε πρόεδρος της Λυρικής Σκηνής από τον ανεκδιήγητο τραμπούκο και κομπιναδόρο φοροφυγά Βουλγαράκη. Μόνο η ακροδεξιά χριστιανοφασιστική συμμορία που μας κρατάει όμηρους με ΜΑΤ, σφαίρες και χημικά μπορεί να ξέρει τα κριτήρια με τα οποία διορίστηκε ένας μυστήριος χαφιές του μαύρου κεφαλαίου σε ένα τόσο νευραλγικό για τον πολιτισμό πόστο όπως είναι η Λυρική Σκηνή.

Ψαχουλεύοντας με προστατευτικά γάντια το βιογραφικό του, ανακαλύπτουμε ότι ο Οδυσσιχαμένος, ως εκθαμβωτικό πειστήριο της σχέσης του με την τέχνη ή οποιαδήποτε άλλη καλλιέργεια του πνεύματος, έχει να επιδείξει μόνο ένα ψωραλέο πτυχίο μεταλλειολόγου, ένα άσχετο κωλόχαρτο δηλαδή. Παρ’ όλα αυτά δεν πρόκειται για μια απλή περίπτωση ενός οποιουδήποτε λιγδιάρη που επιβιώνει χάρη στην πηχτή μπίχλα που προστατεύει κάθε αδίστακτο αναρριχητή του παρακρατικού κοπρόβουνου. Ο Κυριακόπουλος είναι πολύ πιο βαθιά βουτηγμένος στο λιπαντικό της κομματικής σκατίλας, αυτή τη γλίτσα που προωθεί χωρίς περιττές τριβές τους φελλούς που εμβολίζουν ηδονικά τον συφιλιδικό πρωκτό της ελληνούλικης άρχουσας τάξης. Μάλιστα κυρίες και κύριοι, ο κύριος αυτός μπορεί να είναι υπερήφανος και για την επικερδέστατη οικολογική καταστροφή που προκαλούν τα ορυχεία που εκμεταλλεύεται στην Μήλο, θέμα που αυτή η εφημερίδα έχει κατ’ επανάληψη καλύψει.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η όψιμη opera queen είναι και αφεντικό στα μεταλλεία εξόρυξης βωξίτη στην Καλοσκοπή Φωκίδας, τα οποία συνεχίζουν να καταστρέφουν το περιβάλλον παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων. Το ότι πρόσφατα έγιναν εμπρησμοί σπιτιών κάποιων ακτιβιστών που προσπαθούν να σώσουν τον τόπο τους από τα συμφέροντα του Οδυσσιχαμένου είναι κάτι που ο ίδιος δηλώνει ότι τον αφήνει άναυδο. Είναι εκπληκτικό το πως δεν μπορεί να διανοηθεί ποιά σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στους δολοφονικούς τραμπουκισμούς εναντίον των ακτιβιστών της Φωκίδας και της επικερδέστατης για τον ίδιο και την συμμορία του οικολογική καταστροφή που τελείται στην περιοχή. Ακόμα πιο εκπληκτικό φυσικά είναι ότι πιστεύει πως έχει την παραμικρή σχέση ο ίδιος με την τέχνη.
Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι, μέχρι πρόσφατα, σε αντίστοιχα νευραλγικό πόστο στο υπουργείο Πολιτισμού, φάγαμε στην μάπα τον αναλφάβητο-πορνοτσομπάνη-χοντρομπαλά-κρετίνο-αποτυχημένο αυτόχειρα Ζαχόπουλο η πολιτισμική κατρακύλα της Κωλλάδας μοιάζει αυτοσκοπός.

Αχαΐα κλάσε μας

Πληθαίνουν, πυκνώνουν και πήζουν οι εμετοί απέχθειας που προκαλούν οι συνεχιζόμενες κραυγές απελπισίας από τις φυλακές Πάτρας. Κάποιοι ευσυνείδητοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, πρώην κρατούμενοι, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν την μόνιμη απειλή της αυθαίρετης κράτησης στο Αχαϊκό Άουσβιτς, ουρλιάζουν για βοήθεια με κάθε τρόπο. Καταγγέλλουν βασανιστές που σακατεύουν κόσμο και εκβιάζουν στυγνά τους κρατούμενους για πληροφορίες όπως τον πρόεδρο του σωματείου σωφρονιστικών υπαλλήλων Χρήστος Τσούρας, αλλά και άλλους τυραννίσκους που λυμαίνονται το ούτως ή άλλως νοσηρό αυτό προθάλαμο της κόλασης. Για όποιον δεν γνωρίζει, οι συνθήκες κράτησης στις φυλακές της Πάτρας ξεπερνάνε κάθε όριο αθλιότητας, ακόμα και για την πιο εξευτελισμένη τριτοκοσμική χώρα. Εκεί, σκεπασμένοι από εμετούς, κόπρανα και δυστυχία χωρίς τέλος, στοιβάζονται άνθρωποι σε χώρους ανάξιους για αρουραίους, ενώ το σούργελο Παυλόπουλος μιλάει για τάξη και ασφάλεια σουφρώνοντας τα γεροντικά πλην σαρκώδη χειλάκια του στις κάμερες των τηλε-ρουφιάνων.

Όχι ότι έξω από την φυλακή επικρατούν καλύτερες σχέσεις μεταξύ των οργάνων της τάξης και των πολιτών. Κατά την διάρκεια των πρόσφατων ταραχών στο λιμάνι της Πάτρας, όπου μετανάστες αντιμετώπισαν τυφλή βία από παρακρατικούς τραμπούκους, επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας τους, μάθαμε ότι το σύνθημα εκ μέρους των δυνάμεων κρατικής καταστολής ήταν «εμείς είμαστε το κράτος και γαμάμε και δέρνουμε».

Μάρτυρας όλων αυτών είναι και η κυρία Γατοπούλου, μητέρα του τραυματισμένου Ανδρέα, παιδιού που παραβρέθηκε στα γεγονότα. Ακόμα, καταγγέλλει ότι οι πίθηκοι που γρονθοκόπησαν και συνέλαβαν αναίτια και βάναυσα τον γιό της, φορούσαν πολιτικά, ενώ έλεγαν πως εκπροσωπούν την χούντα που θα επιβάλλουν για να ξεκάνουν «τα πουστοαριστερόπαιδα που χρειάζονται ναζιστική Γερμανία για να στρώσουν». Ακόμα έδιναν συμβουλές και έκαναν διαπιστώσεις του τύπου «η πολλή σκέψη βλάπτει, εσείς οι αριστεροί φταίτε για όλα» και άλλα χαριτωμένα που αρέσουν τόσο πολύ σε ανώνυμους βασανιστές και δολοφόνους.

Τι άλλο χρειάζεται να γίνει για να αποδεχτούνε οι ελληνούληδες ότι ζούνε κάτω από την πιο σκοτεινή χούντα που γνώρισαν ποτέ; Μήπως …

Η συναίνεση στα χρόνια της χολέρας

Όπως σε κάθε σαδομαζοχιστική σχέση, σχεδιασμένη για να προκαλεί πόνο και εξευτελισμό μεταξύ των παρτενέρ, έτσι και η συνεργασία ανάμεσα στην Νέα Χουντοκρατία και τον Λαϊκίστικο Ολοκληρωτικό Συσκοτισμό επικαλείται οποιαδήποτε εκλογίκευση προκειμένου να ωραιοποιήσει την φριχτή αλήθεια. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο σκοπός είναι ο απόλυτος εξευτελισμός, ο πόνος, η τιμωρία, και ο εκμηδενισμός της οποιασδήποτε αξιοπρέπειας εκείνου που υπομένει ένα τέτοιο καθεστώς. Υποτελείς, δουλοπρεπείς και ανίκανοι από κάθε άποψη, οι ελληνούληδες υπομένουν μαζοχιστικά υπό τον κρότο του ακροδεξιού μαστιγίου, που πυκνώνει τις επώδυνες ριπές του όλο και περισσότερο. Ελπίζω κάποια στιγμή να βρεθούν κάποιοι αποτελεσματικοί συνάδελφοι, γιατί από λαύρες δακτυλογράφους και τις εντυπωσιακές τους προκηρύξεις πήξαμε. Χρειάζεται άμεση δράση κορίτσια, άμεση και αποτελεσματική. Έλεος δείχνουν μόνο εκείνοι που θέλουν δώσουν μια ακόμα ευκαιρία στον εχθρό τους.